ბევრი მიფიქრია იმაზე, თუ რატომ ვგრძნობთ ადამიანები დიდ სიცარიელეს ჩვენს გულებში.
მთელი სამყარო რომც შევიძინოთ, მაინც გვაქვს რაღაც ნაკლოვანების, სიცარიელის განცდა.
ამ კითხვაზე პასუხის ძიება შემოქმედის სიტყვაში (წმინდა წერილში) მოვისურვე.
შემდეგი რამ აღმოვაჩინე:
ღმერთმა ადამიანი რომ შექმნა, გულში სიცარიელით შექმნა. თქვა, არ არისო კარგი მისი მარტო ყოფნა. და ცოცხალი არსებებისა და მეორე ადამიანის შექმნით შეუვსო ის სიცარიელე. ყველა მოთხოვნილება დაუკმაყოფილა.
ადამიანი უკვე უნაკლო გახდა, სრულყოფილი ‒ ღმერთიც ჰყავდა, ადამიანიც და სხვა ყველაფერიც, რაც სჭირდებოდა.
თუმცა მან მაინც გადაწყვიტა, რომ საკუთარ თავს ღმერთისგან დამოუკიდებლადაც კარგად მიხედავდა და გაშორდა უფალს.
ღმერთი კი თავისი სიტყვისა და საქმის ერთგულია და არ წაურთმევია ის, რაც მისცა. ყველაფერი შეუნარჩუნა და გამოუშვა თავის გზაზე.
მას შემდეგ ადამიანში გაჩნდა მანამდე უცნობი სიცარიელე, უღმერთობის განცდა.
იმ დროიდან დღემდე ასეა.
ადამიანს ყველაფერი აქვს, რაც სჭირდება, თუმცა ღმერთი აღარ ჰყავს და ამას განიცდის.
მივხვდი, რას ვკარგავდი.
ღმერთი სიყვარულია. სიყვარულს განშორებასთან შეგუება არ შეუძლია, ამიტომ მან ყველაფერი გააკეთა, რომ თავისთან დაებრუნებინა თავისი ყველაზე საყვარელი ქმნილება, ადამიანი.
ღმერთს ადამიანთან დაახლოება იმდენად სურდა, რომ ისიც ადამიანი გახდა ჩვენსავით.
მთელი სამყარო მისი სამყოფელია, მაგრამ მან ადამიანის გული აირჩია სამკვიდროდ.
მივხვდი, რაოდენ დიდებული სიყვარული აქვს ჩვენ მიმართ და ამ სიყვარულის წინაშე გულგრილი ვერ დავრჩი. მეც ძლიერ შემიყვარდა.
მოვუხმე ჩემს გულში და დამკვიდრდა.
მე დღეს აღარ განვიცდი არანაირ სიცარიელეს.
არანაირ ნაკლოვანებას აღარ აქვს ჩემში ადგილი, რადგან მე საწყის მდგომარეობას დავუბრუნდი, ისეთს, როგორადაც ღმერთმა თავდაპირველად შეგვქმნა.
ეს შენც შეგიძლია.
უბრალოდ უნდა აღიარო, რომ ის გჭირდება. უნდა მოუხმო, რომ მოვიდეს.
შენს გულში თუ არეულობაა, იცოდე, ის თავად მოაწესრიგებს.
არ გადადო, მოუხმე შემოქმედს, ის გელოდება.
