სამწუხაროდ, ხშირად, ჩვენი ლოცვა არაფერია, თუ არა მონოტონური მონოლოგი, რომელიც აღსავსეა სათხოვრებით და საჭიროებებით და დაცლილია უფლის სახის და მისი ნების ძიებისაგან. ამის გამოა, რომ უფალთან არა ახლო ურთიერთობა, არამედ საქმიანი დამოკიდებულება ჩამოგვიყალიბდა.
მივდივართ მასთან იმის გამო, რომ ასე ვართ მიჩვეულნი და აუცილებლად უნდა მივიდეთ, იმიტომ, რომ ეს ერთგვარ ტრადიციად გვექცა. მივდივართ მასთან, როგორც საქმიან პარტნიორთან, რომელსაც ბევრ დროს ვერ დავუთმობთ და ჩვენი ურთიერთობა მხოლოდ იმით შემოიფარგლება, რომ ის ჩვენი საქმეების და სათხოვრების მოგვარებაში დაგვეხმარება. ამგვარად ვცხოვრობთ ცხოვრებით, რომელიც მოკლებულია ღმერთთან ურთიერთობას და ვლოცულობთ ღმერთის მიმართ ლოცვით, რომელიც დაცლილია მისი თანდასწრებისაგან და მასთან რეალური ურთიერთობისაგან.
ჩვენ ვიქეცით საქმიან ქრისტიანებად! საქმიანი ლოცვით და საქმიანი მსახურებით! საქმეებით, რომელიც უფლისთვისაა, ოღონდ უფლის გარეშე! დიახ, ეს სამწუხარო რეალობაა, მაგრამ ეს ასეა…
არ აქვს მნიშვნელობა, თუ რა საქმეებია ეს, ჩვეულებრივი ყოფითი საქმეები თუ ის, რასაც უფლისა და მისი მსახურებისთვის ვაკეთებთ. ახალ აღთქმაში ვხედავთ ამგვარ შემთხვევას მართასა და მარიამის მაგალითიდან:
„განაგრძეს გზა და შევიდა ერთ სოფელში. დედაკაცმა, სახელად მართამ, თავის სახლში მიიწვია იგი. მას ჰყავდა და, სახელად მარიამი, რომელიც იესოს ფერხთით დაჯდა და მის სიტყვას ისმენდა. მართა კი გულუხვად გამასპინძლებაზე ზრუნავდა. მივიდა და უთხრა: ‘უფალო, ნუთუ არ განაღვლებს, რომ ჩემმა დამ მარტო დამტოვა სამასპინძლოდ? უთხარი, მომეხმაროს.’ მიუგო უფალმა და უთხრა: ‘მართა! მართა! შენ ბევრ რამეზე ზრუნავ და წუხხარ; საჭირო კი მხოლოდ ერთია. მარიამმა უკეთესი წილი ამოირჩია, რომელიც ვერ წაერთმევა’“. (ლუკა 10:38-42);
მე-19 საუკუნის მოღვაწე, ერთ-ერთი უდიდესი მქადაგებელი ჩარლზ სპერჯენი თავის ერთ-ერთ ქადაგებაში ამბობს, რომ „მართას სული“ გაბატონებულია ეკლესიაში და აზიანებს ჭეშმარიტ მსახურებას. ცხადია, რომ ყველა ეპოქაში ყველა ეკლესია იდგა ამ საცდურის წინაშე.
სახარებაში ვხედავთ, თუ როგორ შეაქო უფალმა მარიამის გადაწყვეტილება, რომ ყოფილიყო მის ფერხთით და ესმინა მისთვის. რა თქმა უნდა, მნიშნელოვანი იყო ისიც, რასაც მართა აკეთებდა, მაგრამ უფალმა პრიორიტეტი მარიამის არჩევანს მიანიჭა. რასაკვირველია, მნიშნელოვანია ის, რასაც ჩვენ ვაკეთებთ, მაგრამ როდესაც მოკლებულნი ვართ უფლის თანდასწრებას და მასთან ურთიერთობას, სწორედ მართას მდგომარეობაში აღმოვჩნდებით ხოლმე და ვიწყებთ იმ ადამიანთა განკითხვას, ვინც იმდენს არ აკეთებს, რამდენსაც ჩვენ. ცუდი არაა მართასავით „ბევრ რამეზე ზრუნვა“, ცუდია უფალთან ურთიერთობის არქონა და მის გარეშე მისი საქმის კეთება, რაც აუცილებლად მიგვიყვანს უსიყვარულობამდე და სხვათა განკითხვამდე.
ამ ისტორიაში მოთხრობილია ორ დის შესახებ, რომელთაც ორი განსხვავებული რამ აირჩიეს და აქვე ჩანს უფლის დამოკიდებულებაც მათი არჩევანისადმი. მართა არ საქმიანობდა ქვეყნიერებისთვის, არამედ იმისთვის, რომ უფალს მომსახურებოდა. წარმოიდგინეთ მართას იმედგაცრუება, როდესაც უფალმა მისი დის საქციელი უფრო მოიწონა. მართას მაგალითი ჩვენს სასწავლებლადაა, რომ არ მივიღოთ უფლისაგან ისეთივე პასუხი და არ განვიცადოთ იმედგაცრუება, რომელიც შეიძლება მოჰყვეს პირველხარისხოვანი საკითხის უკანა პლანზე გადაწევას.
დაფიქრდი, რომლის არჩევანი უფრო შეესაბამება შენს მდგომარეობას, მართასი თუ მარიამის. რა მიგაჩნია პირველხარისხოვნად? ის, რაც თავად გეჩვენება სათნო საქმედ უფლისთვის, თუ ის, რასაც უფალი უპირველესად მოითხოვს შენგან: მოსმენა, მორჩილება და პირადი ურთიერთობა. რას არჩევ შენ, უფლის ფერხთით ყოფნას და მის შექებას, თუ ფუჭ ფაციფუცს და იმედგაცრუებას?.. არჩევანი შენზეა…
