ალბათ ხშირად გსმენიათ ფრაზა, რომ ცხოვრება დიდი გაუკვალავი ბილიკია და რომ ამ ბილიკის გაკაფვა ჩვენითვე გვიწევს; რომ ყველაფრისდა მიუხედავად ვართ მარტონი და სწორედ აქედან იქცევა ეგოიზმი ჩვენს მმართველ ძალად; გვაიძულებს, ვიმოქმედოთ ინსტინქტებით და არა სურვილებით; გვაიძულებს მოვკლათ, მოვიპაროთ, ვიცრუოთ და რისთვის?!
მხოლოდ იმისთვის, რომ ხორციელი “მე” გავახაროთ, ხორციელი “მე”, რომელიც ძირგავარდნილი ქვევრივითაა გაუმაძღარი, ვერასდროს შევძლებთ მის ავსებას, მაგრამ მაინც მზად ვართ, მთელი ცხოვრების განმავლობაში ვტენოთ და ვტენოთ ამ ქვევრში ცოდვები და ამაში ვპოვოთ ბედნიერება, მაგრამ ცოტამ თუ იცის, რომ ცხოვრების გაუკვალავი ბილიკი სულაც არ არსებობს, არსებობ შენ და არსებობს ღმერთი, ხოლო თქვენ შორის დამაკავშირებელი არა ბილიკი, არამედ ერთი კარია, რომელზედაც კაკუნი გაისმის და შენ უგნური იმდენად ბრიყვი ხარ, რომ თავს იყრუებ და ზურგს აქცევ მას, ზურგს აქცევ იესოს, შენი გადარჩენის ერთადერთ გზას.
იცით, ჩვენი, ადამიანების, ყველაზე დიდი პრობლემა ისაა, რომ ვერ ვიაზრებთ, თუ რა არის მარადისობა. ვიცით, რომ ამ ქვეყანაზე ყველაფერი წარმავალია… დადგება დღე, როცა აქ აღარ იქნები და იქ, უფლის სამსჯავროზე, ცოდვებით დამძიმებულს სამარადისო ტანჯვა გელის. “ტანჯვა” – ამ ერთი შეხედვით პატარა სიტყვის გააზრებისას ჩემში უცბად იმდენი ტკივილი იბუდებს, რომ ამ ტკივილების სამარადისოდ წარმოდგენაც კი მზარავს…
და რა გვაბრკოლებს, რომ გადავრჩეთ?! რაშია სირთულე?! ნუთუ ასე რთულია კართან მომდგარი მწყემსის შენს გულში შემოშვება?! სულაც არა, მთავარია, კარის გასაღებად ცოდვებისგან განწმენდილი და სუფთა გულით წახვიდე.
