საქმეების მე-2 თავის მე-14 მუხლში ვკითხულობთ: „ხოლო პეტრე თერთმეტთან ერთად წამოდგა, ხმა აიმაღლა და უთხრა მათ: ‘იუდეველნო და იერუსალიმის მკვიდრნო! დაე, ცნობილი იყოს ეს თქვენთვის…’“ ჩვენ ნათლად ვხედავთ პეტრეს გაბედულებას სულიწმიდით ნათლობის შემდეგ, ნაცვლად იმ მომენტისა, რომელიც მათეს სახარების 26:74-შია აღწერილი: „და იწყო წყევლა და ფიცილი, არ ვიცნობ ამ კაცსო. ამ დროს იყივლა მამალმა…”
იესოს დაპატიმრების შემდეგ პეტრეს ვხედავთ გაუბედავს და გაურკვევლობისგან შეშინებულს, რომელიც ერთ უბრალო დედაკაცთანაც კი ვერ აღიარებს ქრისტეს ნაცნობობას. საბოლოოდ იგი უარყოფს იესოს და დაბეჯითებით ამტკიცებს, რომ საერთო არაფერი ჰქონია მასთან, სანამ მამლის ყივილი არ ამხელს, რაც დიდ ნაღველს და უიმედო მდგომარეობას მოუტანს. სულიწმიდით ნათლობის (საქმ. 2:14) შემდეგ კი ვხედავთ, თუ როგორ გაბედულად აღიარებს არა მხოლოდ იესოსთან ნაცნობობას, არამედ როგორ ასწავლის სხვებსაც. ის უხსნის შეკრებილ ხალხს სულიწმიდის გადმოღვრის შესახებ, რომელზეც ღმერთი ჯერ კიდევ წინასწარმეტყველ იოველის ბაგით ლაპარაკობდა და ამოწმებს ქრისტეს შესახებ, არა როგორც უბრალო ნაცნობზე, რომელიც ერთ დროს უარყო, არამედ მისთვის თავგანწირულ მხსნელზე და მოუწოდებს ადამიანებს მონანიებისკენ. აუწყებს ადამიანებს სულიწმიდის ნიჭის შესახებ, რომელიც ყველა იმ ადამიანისთვისაა გამზადებული, ვინც აღიარებს ქრისტეს თავის უფლად და მხსნელად (საქმ. 2:38-39). პეტრე ხაზგასმით მიუთითებდა ღვთის მიუკერძოებლობაზე და ქადაგებდა, რომ ღმერთი სულიწმიდას მოაფენდა არა მარტო იმ ადამიანებზე, რომლებიც იმ დროს იქ იყვნენ, არამედ მათ შვილებზე და მათთვის უცნობ ადამიანებზეც, რომლებიც ირწმუნებდნენ იესოს. პეტრეს გაბედულება სულით აღვსების შემდეგ იმდენად დიდი იყო, რომ მისი პირველი ქადაგებისას 3000-მა ადამიანმა მოინანია, მოინათლა იესოს სახელით და მიიღო სულიწმიდის ნიჭი.
მინდა ვისაუბრო არა მხოლოდ გაურკვევლობისგან შეშინებულ პეტრეზე, რომელიც სულიწმიდით ნათლობის შემდეგ გაბედულ, მცოდნე მქადაგებლად გარდაიქმნა, არამედ თანამგრძნობ მსახურზე, რომელიც ემსგავსებოდა ქრისტეს თავისი ხასიათით.
ლუკა მახარებელი ზედმიწევნით კარგად აღწერს ისტორიას, თუ როგორ განკურნა პეტრემ დაბადებიდან დავრდომილი (საქმ. 3:3-7): „ტაძარში შემავალ პეტრეს და იოანეს დავრდომილმა მოწყალება სთხოვა. პეტრე დააკვირდა მას და უთხრა – ‘ შემოგვხედე.’ დავრდომილი დაჟინებით უყურებდა მათ იმ იმედით, რომ რამეს მიიღებდა მათგან. ბოლოს პეტრემ უთხრა: ‘ვერცხლი და ოქრო არ გამაჩნია, მაგრამ რაც მაქვს, იმას გაძლევ. იესო ქრისტე ნაზარეველის სახელით, იარე! მარჯვენაზე მოკჰიდა ხელი და წამოაყენა; მყისვე გაუმაგრდა მას ფეხები და სახსრები.”
ჩვენ ვხედავთ, რომ პეტრე არა მხოლოდ გაბედულ, ძლიერ მქადაგებლად ჩამოყალიბდა, არამედ გაჭირვებულთა მსახური და თანამგრძნობიც გახდა. დავუფიქრდეთ პეტრეს ქმედებას, ის აკვირდებოდა დავრდომილს, უყურებდა მას მთელი სიყვარულით, შეებრალა იგი და უნდოდა დახმარებოდა მას, ამიტომ მყისვე რწმენის ნაბიჯი გადადგა და არა მხოლოდ სიტყვა უთხრა, არამედ ხელიც მოჰკიდა, წამოაყენა და ღმერთმაც არ დააყოვნა მისი განკურნება.
მე, როგორც ქრისტიანი, საოცარ მსგავსებას ვხედავ პეტრესა და იესოს ქცევას შორის, როდესაც მას ბრმები წყალობას სთხოვდნენ. „შეებრალა იესოს ისინი, შეეხო მათ თვალებს და მყისვე აეხილათ და გაჰყვნენ მას” (მათე 20:34). იესომ უბრალოდ არ უთხრა მათ, თქვენი რწმენისამებრ მოგეგოთ, ის არ სჯერდებოდა მხოლოდ სიტყვებს და არ ათავისუფლებდა კურნებას მათზე, არა, იესოს შეებრალა ისინი, დააკვირდა მათ მთელი სიყვარულით და თანაგრძნობით შეეხო მათ ჭრილობებს… პეტრეს ქცევაშიც იმავეს ვხედავთ: სიბრალულს, თანაგრძნობას, სიყვარულს, მოქმედებას და გულმოდგინე ჩარევას დავრდომილის განკურნებისთვის.
პეტრეს მაგალითზე ცხადად ჩანს, თუ რაოდენ მნიშვნელოვანია, ქრისტიანი იყოს გაბედული მოწმე იესო ქრისტესი და ამავდროულად, თანამგრძნობი მსახური გაჭირვებულთათვის, ავადმყოფთათვის, რომელთაც არა მხოლოდ განკურნება ან მატერიალური დახმარება, არამედ გამხნევება, სწავლება და თანაგრძნობა სჭირდებათ.
