მობილური ტელეფონის ეკრანზე მეგობრის სახელი, ლამაზი ფოტო და უკვე არაერთხელ მოსმენილი შეტყობინება გამოჩნდა: „არ შემიძლია, ღმერთს პატიებას ვეღარ ვთხოვ, უბრალოდ არ შემიძლია…“
ხანგრძლივი საუბრის შემდეგ ისევ ვზივარ და ვფიქრობ: რატომ ხდება ასე? ყველა, ვინც ღვთის წყალობა გამოვცადეთ, მისი სიყვარული შევიგრძენით, მისი პატიება არაერთხელ მივიღეთ, მაინც რატომ აღმოვჩნდებით ხოლმე მდგომარეობაში, როცა „არ შეგვიძლია“, ღმერთს პატიება ვთხოვოთ?
იქნებ ჩემს ზემოხსენებულ მეგობარს ღმერთი ჩემნაირი ჰგონია და ფიქრობს, რომ ისიც ჩემსავით გადაატრიალებს თვალებს და ეტყვის, აი, ხომ გეუბნებოდიო… ან იქნებ თავისი მკაცრი მასწავლებელივით სასტიკი ჰგონია და ფიქრობს, რომ შეარცხვენს, „ორიანს“ დაუწერს და სულ ბოლოში, ყველას უკან მიუჩენს ადგილს… ან იქნებ თავისი მამის მსგავსად მიიჩნევს და ფიქრობს, რომ ისიც მიატოვებს…
ჩვენს შეცდომებზე სხვების რამდენი რეაქცია დაგველექა გულზე, როგორც დიდი ხნის გადაუშლელ წიგნზე მტვერი… და ხშირად არავინაა, ვინც სულს შეუბერავს და გვეტყვის, რომ ღმერთი სხვანაირია.
კიდევ ერთი ტალღა გადაგვივლის და ცოდვის მორევიდან ნაცნობი ხმა მოგვესმის: „არ შეგიძლია, უბრალოდ არ შეგიძლია…“ მაგრამ ჩვენს სულებში ხომ მარადიული ჭეშმარიტების ექო უფრო ხმამაღლა გაისმის; გულის სიღრმეებიდან ხომ ყოველთვის გვესმის რაღაც ხმა, რომელიც ღვთის დაუსრულებელ, ძლიერ სიყვარულზე გვიამბობს; ისევ გვიხმობს, ისევ შეგვახსენებს, რომ საკმარისია ღვთის მადლი; საკმარისია ქრისტეს მსხვერპლი; საკმარისია მამის სიყვარული ჩვენს სახსნელად!..
რამდენიც არ უნდა ვიხეტიალოთ, ამ ლაბირინთიდან მხოლოდ ერთი გამოსავალი არსებობს, მხოლოდ ერთი გზა, მხოლოდ ერთი კარი, მხოლოდ ერთი მთა, მხოლოდ ერთი ჯვარი, მხოლოდ ერთი მსხვერპლი, მხოლოდ ერთი ღმერთი… და რაწამსაც მის წინაშე დავდგებით მონანიებით, კიდევ ერთხელ აღმოვაჩენთ, რომ ეს „სხვანაირი“ ღმერთია, რომლის სიყვარულიც ყველა ცოდვას ფარავს!..
მე კი ვიცი, სულ მალე მობილური ტელეფონის ეკრანზე მეგობრის სახელი, ლამაზი ფოტო და ყველაზე სასიამოვნოდ წასაკითხი და მოსასმენი შეტყობინება გამოჩნდება: „ნაპატიები ვარ…“
