ისევ მშიერია ზღვის ტალღები, ღამეს უცდის, რომ მიტოვებულ ნაპირებს ეახლოს, რათა მსხვერპლი თავის მკლავებში მოიქციოს და აღარ დაუბრუნოს მიწას. და აი, ისიც! უმწეო სხეული, რომელიც ემშვიდობება ზეცას და ვეებერთელა ზღვას ჰკიდებს თვალს, ბნელსა და გაშმაგებულს. კიდევ ერთი ღამე, როდესაც ჩაიცინა ტალღამ, რათა სიამაყე ჩაეღვარა გულში, სიამაყე საკუთარი თავისა, რომ ამ ღამესაც არ შემცდარა და ამჯერადაც მოაკითხა სიცოცხლემობეზრებულმა სხეულმა ნაპირებს, იმ სხეულმა, რომელმაც გადაწყვიტა, რომ აღარ სურდა, კიდევ ერთხელ გაეხილა თვალი იქ, სადაც ტკივილი იმდენად ძლიერი იყო, რომ კედლებსაც ანგრევდა, სადაც სევდა ქვებსაც ატირებდა, სადაც ნუგეში შორი და მიუწვდომელი იყო…
დააღეს პირი ტალღებმა და დაიწყო მწუხარებით გაჟღენთილმა სხეულმა ზღვისკენ სვლა. ტალღები ჯერ მის ტერფებს დაეწაფა, შემდეგ მის ხელებსაც მისწვდა და როგორც კი სამუდამოდ უნდა ჩაეკრა გულში ვეებერთელა ზღვას, უეცრად ნაბიჯების ხმა გაისმა. ნაპირს უახლოვდებოდა კაცი, რომლის დანახვაზეც ზღვაც კი შეკრთა, შეშინდა და თითქოს ტალღებმა თავი დახარეს მის წინაშე. დასწვდა უსუსურ სხეულს ხელები, რომლებმაც მე და შენ იმდენჯერ გვიხსნა, რამდენჯერაც აქამდე ამოგვისუნთქავს. ამ ხელებმა გაშმაგებულ ზღვას არ მისცეს უფლება, რომ მე იმ ღამით მშიერი ტალღების საკვები გავმხდარიყავი.
და ტალღები, რომლებიც უმწეო სხეულს აწყდებოდა, ეს ჩვენი წილი ტკივილებია, ეს ჩვენი ბნელი და თითქოს გამოუზამთრებელი პრობლემებია. ისინი მზად არიან, ჩაგყლაპონ, თუმცა გახსოვდეს, ვერ მოგეკარებიან მაშინ, როცა შენში იმედს ჯერ კიდევ თვალი აქვს გახელილი, როცა შენში იმედი ჯერ კიდევ ათბობს სხეულს. ტალღები, ანუ პრობლემები, მხოლოდ მაშინ დააღებენ პირს შენ ჩასაყლაპად, როცა გადაწყვეტ, რომ საკმარისია სიცოცხლე დედამიწაზე და უნდა შეწყდეს იგი; როცა შენს იმედს განთიადის მზეს აღარ დაანახვებ და იტყვი, რომ დასასრულია. მაგრამ გაიხსენე ხელები, რომლებმაც შენი სიცოცხლისათვის, იმისათვის, რომ ახალ დღეს იმედით და რწმენით შეხვედროდი, გოლგოთამდე მძიმე ჯვარი ათრია…
შენ გამო! მხოლოდ შენ გამო! და არა მხოლოდ მთამდე აიტანა ამ ხელებმა ჯვარი, არამედ ჯვარზე გაკვრაზეც თანახმა იყო ის. უდანაშაულო ხელები მაშინაც არ შემკრთალა, როცა ლურსმავდნენ, რომ შენ დღეს ზეცისთვის სირცხვილით და მორიდებით კი არ აგეხედა, არამედ იმდენად ახლოს ყოფილიყავი ზეცასთან, რომ მამის გულსაც მისწვდომოდი.
იესოს ხელისგულებზე შენი გამოსყიდული სიცოცხლე სამუდამოდ ხატია. რაც არ უნდა ეცადო, ეს კვალი მისი ხელებიდან გააქრო, ვერ შეძლებ, რადგან ყოველ ჯერზე, როცა ტკივილებით სავსე ზღვა შენს სხეულს დასწვდება, ეს ხელები მზად არის, აგიყვანოს და ჩაგახედოს იმ ჭრილობებში, რომლებიც იმაზე ღრმაა, ვიდრე პრობლემების ზღვა! ეს ჭრილობები გეუბნებიან, რომ მამის ხელები მზად არის ყოველთვის, ყოველ ჯერზე, ყოველ შენს ძახილზე, გამოწვდილი იყოს დახმარებისთვის, იმისათვის, რომ მასში დაინახო იმედი და ამ იმედმა გაათბოს შენი სიცოცხლე!..
