ზამთრის სუსხი, მფრინავი ქათქათა ფიფქები, მყუდრო სახლი და ჰარმონია, რომელიც გულსაც ათბობს. ალბათ, რა მშვიდი და დაცულია ყოველი ჩვენგანი სახლში და მისგან მოწყვეტილი კვლავ გულაფანცქალებული მიისწრაფვის მშობლიური კერისკენ. ზღურბლს გადააბიჯებს, შვებით ამოისუნთქავს, „სახლში ვარო“ – იტყვის და სითბოდ ჩაეღვრება გულში მონატრება.
უფალიც ასეა ყოველი მორწმუნისათვის. სადაც არ უნდა ვეძიოთ სიმშვიდე, სადაც არ უნდა დავსახლდეთ ქვეყნიერებაზე, იმაზე მეტად მყუდრო თავშესაფარს ვერსად ვიპოვით, ვიდრე უფლის კალთაა. ყველაფრით დაღლილი, ტვირთაკიდებული და წუთისოფლის ამაოების უღელში შებმული უფლის თანდასწრებაში შეხვალ და იტყვი: „სახლში ვარ“, მაშინვე მოვა ის სიმშვიდე და მყუდროება, რომელსაც ნაცნობ კედლებში განვიცდით.
ზამთრის სუსხიან საღამოს, როდესაც ქარი თავისუფლად დანავარდობს, მისი სიცივე სახლამდე ვეღარ აღწევს. ნეტარია კაცი, რომელიც უფლის რწმენაში დაიდებს ბინას, რადგან მას ცოდვის სუსხი ვერასდროს გაუცივებს იმედით სავსე გულს, რომელიც კეთილი მწყემსისთვის ძგერს.
