მზიანი დღეების შემდეგ უცაბედად ჩამოწვა სიბნელე. თითქოს წყვდიადი შავი, გამხდარი თითებით გეტმასნება ტანზე. აღარაფერი გახარებს. შენ წინ გლოვის ველია, იმედგაცრუების ორმოებით სავსე, ყოველი ორმო სხვადასხვა სიღრმისაა, ხოლო ყოველი ნაბიჯი საშიში… არასდროს იცი, სად დაგისხლტება ფეხი ცრუწარმოდგენებითა და ტკივილებით გაზეპილ მიწაზე და სად, რომელ ორმოში ამოყოფ თავს, ან რამდენი ხნით, ან რა სიღრმეზე…
გლოვის ველი ყველა ქრისტიანის ცხოვრების გზასავალზე ძევს; თუ ვიწრო და ეკლიან გზას ირჩევ და მაშასადამე სწორ გზას, არ არსებობს სხვა, შემოვლითი გზა, სადაც თავს აარიდებდი ამ ველზე გავლას. ეს გამოცდის ველია, რწმენის გამოცდის, იმედის მიღმა იმედით დანახვის, შიშზე გაბედულებით გამარჯვების, დაცემისა და კვლავ წამოდგომის ველი.
ზოგჯერ გგონია, რომ თავს ვეღარასდროს დააღწევ ამ დარდის ეკლებით შეიარაღებულ ბარდებს, რომლებიც ხორცზე ისე გედებიან, როგორც ნემსკავი თევზს. ნადავლივით გიჭერენ უსაშველობისა და გამოუსავლობის ბადრაგები.
მშრალია ფიქრები, უსიცოცხლოა ემოციები, ნელ-ნელა სულერთი ხდება ყველაფერი და ერთი ნაბიჯიღა გიკლია, რომ გატყდე, დანებდე, კარავი დასცე ამ შავ ტრამალზე და გლოვასა და ვაებაში ჩაიძირო. გამოიგლოვო საკუთარი უბედობა, უსუსურობა, უმომავლობა და თვითშეცოდების ცრემლებით წარხოცო უკანასკნელი იმედი.
და დიახ, ამიტომაც ჰქვია ამ საზარელ ადგილს გლოვის ველი… მას მისამართი არ აქვს, ის ჩვენ შიგნითაა და ეს კიდევ უფრო საზარელს ხდის. შენ იგივე ხარ, იღიმი, დადიხარ, ძველებურად ცხოვრობ, თუმცა ყოველი ღიმილის უკან ცრემლია, ყოველი ნაბიჯის მიღმა ტკივილი. ეჭვები გიღრღნის ტვინს და დაღლილობის გრძნობა ყოველგვარ სასიცოცხლო ენერგიას გაცლის. აქ დრო არ არის, დრო ჩერდება. ვერ დაფარავ ამ ველს, ვერც სწრაფი ნაბიჯით და ვერც ბევრჯერ გაღიმებით, ის უნდა გაიარო, ყოველ მის ხაფანგს რწმენით უპასუხო, ყოველი ნაბიჯი ღმერთს მიანდო და არ უნდა შეუბერო სული საკუთარი ურწმუნოებით იმედის მბჟუტავ ჭრაქს, გზას რომ გინათებს.
ამ ველზე მოგეჩვენება, რომ მარტო ხარ, რომ დემონები მოგდევენ და მათი ხარხარი სწვდება ყურთასმენას. აქ ყველა ტყუილ ფიცს გაუვა ყავლი და ყველას ნამდვილ სახეს დაინახავ. ამ ველზე ბევრ ადამიანს ჩამოიტოვებ უკან და ბევრიც თავად დაგტოვებს, რადგან არსად არ არიან ადამიანები ისე გულწრფელნი, როგორც განსაცდელის ვიწრო ხეობებში, სადაც მორალური პრინციპები იმ ბეწვის ხიდს გადის, რომელსაც ან შენი გადარჩენა შეუძლია სხვისი ჩაძირვის ნაცვლად, ან პირიქით. ეს მარტოობის ველია, თუმცა ღმერთთან შეხვედრის ადგილიცაა იგი, მისი გაცნობის შესანიშნავი საშუალება, საკუთარი პიროვნების თავიდან აღმოჩენის, ცხოვრების ხელახლა გადაფასების, შენი თითოეული ნაკლის ზედაპირზე ამოსვლის და დიდი ცვლილებების.
არ უნდა გაჩერდე, უკან არ უნდა გაიხედო, ჯიუტად უნდა იარო წინ, უკუნეთში და გჯეროდეს, რომ შესაძლებელია – ყოველ მომდევნო წამს სინათლეში შეაბიჯო.
საერთოდ, ყველაზე დიდი პრობლემა შესაძლოა იქცეს ყველაზე დიდ გამოწვევად, ყველაზე დიდი შეცდომა – ყველაზე კარგ მასწავლებლად, გლოვის ველი კი გამარჯვების ველად…
თუ ღმერთს მიენდობი იმედის მიღმა იმედით!
„გლოვის ველზე გამვლელნი წყაროს აღმოაჩენენ, და კურთხევით დაფარავს მათ ადრეული წვიმები შემოდგომისა.“
📖 ფსალმუნი 83:6
