იყო მომენტები, როცა ქარიშხალგადავლილი ცხოვრების ნარჩენებთან მარტო ვრჩებოდი, როცა საკუთარ შეცდომებთან ერთად ნაგვის ურნაში მეც გადამიძახებდნენ ხოლმე…
როცა მეც მქონდა იარლიყი იმ ავაზაკივით, უკანასკნელ საათებს შენთან ერთად რომ ითვლიდა, უფალო…
დღეს, როგორც არასდროს, მინდა მოვიდე…
მინდა მოვიდე შენს ფეხებთან, ღმერთო, საკუთარი ცრემლებით სველი სულით…
მინდა მოვიდე და ცრემლებად დავღვარო ეს სიყვარული შენს ფეხებთან, როგორც სურნელოვანი ნელსაცხებელი…
დღეს, ჩემთვის ჯვარს უნდა ეცვა, ჩემ მაგივრად უნდა ზიდო მძიმე ჯვარი, საკუთარ სხეულზე უნდა მიითვალო ჩემთვის განკუთვნილი თითოეული დარტყმა…
ჩემთვის – ვინც არაფრად უღირს კაცობრიობას, ერთი რიგითისთვის 7 მილიარდიდან, მისთვის, ვინც არაფრად დაგიდევდა შენს სიტყვას, ვინც თავით ხტებოდა ცოდვის მორევში და გულიანად იცინოდა, როცა სიტყვა ‘ჯოჯოხეთი’ ესმოდა…
ის, ვინც ქედმაღლურად დადიოდა შენგან ბოძებულ მიწაზე და ყველაფერი თავისი ეგონა; ვინც კლავდა სიტყვით, განიკითხავდა და ასამართლებდა…
ეკლის გვირგვინს დაიდგამ მისთვის, ვინც ამაოების ქარს ედევნებოდა და არ ჰქონდა დრო შენთვის… სულ მცირე დრო…
დღეს, როგორც არასდროს, მინდა მოვიდე…
მასთან, ვინც არარაობა აირჩია, რათა შეერცხვინა დიდებულები. მასთან, ვისთვისაც არ ვართ გადაყრილნი საკუთარ შეცდომებთან ერთად. მასთან, ვინც ხედავს გულს, გარეგნული შირმის მიღმა, ვინც თქვა… დიახ, მე მოვკვდები მის გამო!… ყველასგან მიტოვებულნი შენ არ მიგვატოვე, ღმერთო. შენ დადე იმედი ჩვენს მომავალზე მაშინ, როცა აღარ იყო არანაირი იმედი… შენ თქვი: „მე მოვკვდები მისთვის!”
იყო მომენტები, როცა ქარიშხალგადავლილი ცხოვრების ნარჩენებთან მარტო ვრჩებოდი, როცა საკუთარ შეცდომებთან ერთად ნაგვის ურნაში მეც გადამიძახებდნენ ხოლმე… როცა მეც მქონდა იარლიყი იმ ავაზაკივით, უკანასკნელ საათებს შენთან ერთად რომ ითვლიდა, უფალო… დღეს, როგორც არასდროს, მინდა მოვიდე… მინდა მოვიდე და ცრემლებად დავღვარო ეს სიყვარული შენს ფეხებთან, როგორც სურნელოვანი ნელსაცხებელი…
