კიდევ ერთმა ბრწყინვალე დღესასწაულმა ჩაიარა. დიასახლისები მორჩნენ სააღდგომო სუფრის გაწყობა-ალაგებას, თითქმის ყველა გამოფხიზლდა, საფლავებზე დაღვრილი ღვინო გაშრა და ალაგ-ალაგ მოჩანს წითელი კვერცხები. ცხოვრების ჩვეულ რიტმს დაუბრუნდა ყველა. ახლა უფრო და უფრო იშვიათად გაიჟღერებს ქრისტეც და მისი აღდგომის ამბავიც, და თუ მაინც ვინმე ეცდება მასზე საუბრის წამოწყებას, ყველა ეჭვის თვალით შეხედავს და სასაუბრო თემის შეცვლას შეეცდება. აქ სეზონურია მორწმუნეობა. ყოველ წელს დგება დრო, როცა დამწუხრებული სახით, გრძელი სანთლითა და ათასი ეჭვით უნდა იდგე, თავს აიძულო ღამის გატეხა და თან კმაყოფილებით გაბრუებული ფიქრობდე, რომ ღმერთს აამე, მცირე ტანჯვით გადაფარე ხანგრძლივი განცხრომა და თვითგვემით გამოისყიდე ცოდვები.
მნიშვნელობა არ აქვს, რომელ მხარესაა საკურთხეველი, თუ ზურგით დგახარ ქრისტეს ჯვართან…
მნიშვნელობა არ აქვს, „მოკალი“ თუ არა ხორცი მარხვით, თუკი შენი სულიც მკვდარია…
მნიშვნელობა არ აქვს, გარდამოვიდა თუ არა ცეცხლი, თუკი მარადიულობა სწორედ ცეცხლში უნდა გაატარო…
უფალმაც ხომ იცოდა, რომ ვერასოდეს მივწვდებოდით ზეცას ჩვენი ძალისხმევით და სწორედ ამიტომ მოვიდა მიწაზე. აზრი არ აქვს მის გარეშე ქრისტიანობას, თავად ქრისტეა აღდგომაცა და სიცოცხლეც.
და რომ მოგესმინათ ჩვენი უფლის ხმა…
რომ მოგესმინათ, როგორ გეძებთ მწყემსი კეთილი…
რომ აგხელოდათ თვალები და დაგენახათ თქვენი ცოდვები მასთან ერთად ჯვარზე გაკრული…
რომ გაგხსნოდათ ყური სასმენად და გაგეგონათ გულის კარზე მისი კაკუნი…
ნუ გაიქვავებთ გულებს, შემობრუნდით ღმერთისკენ, ეძებეთ მისი სახე და მოუხმეთ უფლის სახელს გადასარჩენად.
„სხვაში არავისში არ არსებობს ხსნა, არც არის ცის ქვეშ ხალხისათვის მიცემული სხვა სახელი, რომლითაც გადავრჩებით.” (საქმეები 4:12).
„თუ შენი ბაგით აღიარებ, რომ იესო უფალია, და შენი გულით ირწმუნებ, რომ ღმერთმა აღადგინა იგი მკვდრეთით, გადარჩები. ვინაიდან გულით სწამთ სიმართლე, ხოლო ბაგით აღიარებენ გადასარჩენად.“ (რომაელთა 10:9-10).
კიდევ ერთმა ბრწყინვალე დღესასწაულმა ჩაიარა…
და იქნებ სწორედ ახლაა დრო ნამდვილი აღდგომის?!
