პატივი? დაფასება? მიღებულობა? აღიარება? ადამიანებისგან შექების მიღება?
რა არის ამაში ცუდი? შენ ხომ ცუდს არ აკეთებ. კეთილს სჩადიხარ, შეიძლება ღმერთის სახელითაც… ცდილობ, შრომობ, იღვწი, რომ წარმატებული იყო… მაგრამ, არა. ჩემი აზრით, დიდი წარმატება და აღიარება ტვირთია. ტვირთი, რომლის ტარებაც ღირსეულად ძალიან ცოტას თუ შეუძლია.
ამისკენ უნდა ვილტვოდეთ? შეიძლება ვილტვით კიდეც ქვეცნობიერად… რა არის ცუდი იმაში, რომ წარმატებული ცხოვრება გვქონდეს? მაგრამ ვინ განსაზღვრავს, რა არის წარმატებული ჩემთვის, თუ ქრისტიანი მქვია?
ვფიქრობ, წარმატებული მაშინ ხარ, თუკი იმას აშენებ, რაც წყალს და ცეცხლს გაუძლებს და მარადისობაში მოიხსენება. რადგან ბევრი, ძალიან ბევრი რამ, რასაც აქ ვაკეთებთ და ვაშენებთ, ფიზიკური, ხრწნადი და წარმავალია. სულიერად ნაშენებმა ბევრმა საქმემაც კი შეიძლება ვერ გაუძლოს ცეცხლს და გამოცდას. რადგანაც, როგორც წმინდა წერილში წერია, მოვა დრო, როცა ღმერთი შეძრავს ყველაფერს, რაც შეიძლება შეიძრას, და დარჩება მხოლოდ ის, რაც შეუძრავია (ებრაელთა 12:26-27). წმინდა წერილში ასევე წერია:
თითოეულის საქმე გამომჟღავნდება, ვინაიდან დღე გამოაჩენს; რადგან ის ცეცხლით ცხადდება და თვითონ ცეცხლი გამოცდის თითოეული ადამიანის საქმეს.
და ჩემი ვედრებაც ღვთისადმი ერთია: ვაკეთო ის, რაც მარადიული და შეუძრავი იქნება; ვაშენო სახლი კლდეზე, რომელსაც ვერ ჩამოაქცევს ძლიერი, მოვარდნილი წყალი, როდესაც ეკვეთება მას; ვაშენო ის, რასაც ვერ შეჭამს ცეცხლი და ჩრჩილი და რასაც დრო ვერ დაჟანგავს – ყოველივე, რაც უფლისათვის მოსაწონი იქნება. ხოლო ის, რაც უფლისთვის მოსაწონია, შეიძლება გაგიკვირდეს, მაგრამ ხშირად ადამიანთათვის მიუღებელია, და გახსოვდეს, რომ არჩევანის გაკეთება მოგიხდება.
ერთი რამ კი უსათუოა: ვერასოდეს და ვერანაირად ვერ ვისწავლოთ, როგორ ვაამოთ ღმერთს, თუ ჯერ არ ვისწავლით მის წინაშე დაფარულში ცხოვრებას. ვიდრე არ ვისწავლი, რომ ჩემ წინაშე მარადის ჩემი უფალია, რომელიც ხედავს ჩემს გულს, კითხულობს ჩემს ფიქრებს, იცის ჩემი აზრები და განზრახვანი, ამოწმებს ჩემი გულის მოტივებს და ყველაფერი უწყის – ისიც კი, რაც ჯერ არ არის და მომავალში იქნება. ვიდრე არ შევიგნებთ მთელი არსებით, რომ უფალი არ ტოვებს უპასუხოდ ჩვენს ერთგულებას, ჩვენი სიყვარულის საქმეებს. პირიქით, მის ყურადღებას არა გრანდიოზული და მქუხარე, არამედ თავმდაბლობით, ერთგულებითა და სიყვარულით გაკეთებული საქმეები იქცევს. ღმერთის ყურადღებას რწმენა იქცევს! მაგრამ ვისი ყურადღება გვწყურია ჩვენ: ადამიანების თუ ღმერთის?!
ო, ღმერთო, გვასწავლე დაფარულში ლოცვა, შენ წინაშე გულის დაღვრა, სიწრფელე, ადამიანებისადმი ისე მოქცევა, როგორც ჩვენ გაგვიხარდებოდა, რომ მოგვქცეოდნენ. გვასწავლე, უფალო, დაფარულში მარხვა, შუამდგომლობა, გაღება – საკუთარი თავის, დროის, ყურადღების, სითბოს, სიყვარულის; ერთმანეთისადმი იმის გაზიარება, რაც გვაქვს; რომ გვწყუროდეს, ის, რაც შენი სურვილია; გვტკიოდეს ის, რაც შენი ტკივილია. ვიზიარებდეთ შენს სიხარულს და შენს ოცნებებს ჩვენი ოცნებები ერქვას.
გვასწავლე, ღმერთო, გაცემა უანგაროდ, ისე, რომ არაფერს ველოდებოდეთ სანაცვლოდ. მადლობის გარეშე დარჩენილებიც კი ბედნიერები ვიყოთ, რომ დაინახო შენ – დაფარულში მყოფმა ჩვენმა მამამ, რათა ცხადში მოგვიზღა. ჩვენი საზღაური და ჩვენი ჯილდო კი ისევ შენი სიყვარულია – სიყვარული, რომელიც არ დაგვიმსახურებია, არ მოგვიპოვებია, არ შეგვიძენია, არამედ უანგაროდ და უპირობოდ მიგვიღია შენგან.
