გუშინ საღამოს მზე ჩემ თვალწინ ჩაესვენა, ოხ, როგორი საოცრება იყო…
ჩვეულებისამებრ, გავემზადე, ჩემი ზურგჩანთა მოვიკიდე და სახლიდან გამოვედი.
ჩვეულებისამებრ, სოფლის გაჩერებაზე დავდექი ქალაქისაკენ მიმავალი მიკროავტობუსის მოლოდინში.
ჩვეულებისამებრ, უკანა ადგილები თავისუფალი იყო და ბოლოში, მარჯვნივ დავჯექი.
ჩვეულებისამებრ, ფარდა გავწიე, რათა მზის ჩასვლისთვის მედევნებინა თვალი და…
არაჩვეულებისამებრ,
ოჰ, ამდენი წელია უკვე, ამ გზაზე მიწევს სიარული, რამდენჯერ მიდევნებია თვალი მზის ჩასვლისთვის და მაინც, მზე ამ საღამოს არაჩვეულებისამებრ ჩაესვენება…
მე მივშტერებოდი ცაზე დაკიდებულ მშვენიერ სფეროს (ფერების ზუსტად აღწერა არ შემიძლია), რომელიც ნელ-ნელა, საოცარი სილამაზით, სამწუხაროდ, მთის მწვერვალს აფარებდა თავს, მაგრამ ცა ჯერ კიდევ წითელი იყო მისი სხივების ბრწყინვალებით…
ალბათ, ადამიანები მზად არიან, დიდი ხარჯი გაიღონ რაიმე ლამაზი სანახაობისათვის, მე კი მხოლოდ ლარნახევრად შევძელი, შევსწრებოდი ასეთ მშვენიერ სანახაობას…
საინტერესო კი ის არის, რომ ჩემ გარდა კიდევ იყო ხალხი სამარშრუტო მიკროავტობუსში, მაგრამ არავის გაუხედავს ცისაკენ, მზისაკენ, თითქოს ფიქრობდნენ, რომ სილამაზე არ შეიძლებოდა აქ, ასე ახლოს, ასე ხელმისაწვდომი, ასე რეალური ყოფილიყო მათთვის, ჰმ…
ალბათ, ხუთ წუთს თუ გასტანა ამ ფერადმა სანახაობამ და შემდეგ, ჩვეულებისამებრ, იყო სიბნელე, იყო ღამე და ვიცი, დილით ისევ აღმოსავლეთისაკენ უნდა მივაპყრო მზერა…
სამწუხაროა, რომ მზის ჩასვლა მისი ამოსვლის წამიდან იწყება, მაგრამ ის კი ნამდვილად საიმედოა, რომ მისი ამოსვლაც სწორედ ჩასვლის წამიდან იწყება.
„ყოველივე მშვენივრად შექმნა თავის ჟამს, თვით მარადიულობა ჩადო მათ გულებში, მაგრამ საქმეს, რაც ღმერთმა მოიმოქმედა თავიდან ბოლომდე, ვერ ხვდება ადამიანი.“ (ეკლესიასტე 3:11).
