უჩვეულოდ გრილი და ღრუბლიანი დღე იყო, მცხუნვარე ზაფხულს რომ არ შეჰფერის, მაგრამ თან მონატრებული ნიავით ტკბები.
აქამდე ლურჯად მოელვარე ცის კამარა მოწყენილ და სევდისგან დატვირთულ ღრუბლებს დაეფარა.
დიდხანს ვაკვირდებოდი გოგონას, რომელიც პატარა, მყუდრო აივანზე იჯდა და კითხულობდა. ხან იღიმოდა, ხან ცრემლებიც მოეძალებოდა. საკმაოდ დიდხანს ინტერესით ჩაჰკირკიტებდა წიგნს. თითქოს აქამდე ასეთი არაფერი განუცდია, თითქოს აქამდე არცერთ წიგნს არ უთქვამს სათქმელი ასე ზუსტად და სრულყოფილად. იცით, როგორი სუფთა იყო? წყლის წვეთივით სუფთა და უმანკო… ასე ჩანდა… გოგონას ბობოქარი ზღვისფერი თვალები მისი სულის სიწმინდეზე მეჩურჩულებოდნენ. სხვანაირად ლამაზი იყო, სხვანაირად უყურებდა სამყაროს, ეს ერთი შეხედვითაც ჩანდა. აივნის ყვავილებს შორის მხოლოდ ერთი ვარდიღა შემორჩენილიყო, ისიც გოგონასავით ლამაზი და მომხიბვლელი. მისი უჭკნობი ფურცლები ჯერ კიდევ სისხლივით ელავდა. გოგონამ სევდიანი თვალებით, დიდი მოკრძალებით მოწყვიტა უჭკნობი ვარდი და წიგნში ჩადო…
ბოლოს დაჯდა და ჩუმად ჩაიბუტბუტა: „ეს ვარდიც შენსავით უჭკნობი და მარადიულია. მისი ფურცლები კი შენი სისხლივით ელავს, იესო! სისხლივით, რომელიც ჩვენთვის დაიღვარა, უფალო!“
