რა გვჭირდება იმისთვის, რომ დავრჩეთ ქრისტეში?
რა არის ის, რაც ხანდახან ყველაზე მეტად გვიშლის ხელს, რომ ღმერთს ჩავეჭიდოთ და მას მივენდოთ?
ადამიანი შემოსილია სხეულით, რომელიც დროებითი ჭურჭელია ჩვენი სულისთვის. ასევე გვაქვს ემოციები და გონება.
ჩვენი სხეული ქვეყნიური სამყოფელია, რომელიც დედამიწაზე არსებობის დასასრულს ქვეყნიერებაზევე რჩება.
სული ღვთაებრივი და წმინდა რამაა. გადარჩენილი ადამიანის სული ცოდვის მძიმე უღლისგან თავისუფალია და ეს საუკუნო სიცოცხლის გარანტორია.
გონება კი მეტად რთული რამაა. ის ბოლომდე არც ხორციელია და არც სულიერი. ჩვენ ვიცით, რომ გონება ბრძოლის ველია. ვიტყოდი, რომ ის ბეწვის ხიდია, რომლის ქვეშაც ქვეყნიერება მიედინება, ხოლო მეორე მხარეს იესო ხელგამოწვდილი გვიცდის.
რატომ აქვს გონებას და ფიქრებს ამხელა მნიშვნელობა მოწაფეობრივ ცხოვრებაში?
ცხოვრების გზაზე წამოჭრილი დაბრკოლებები ცხადია და ჩვენ მათ პრობლემად აღვიქვამთ.
გონებაში მოსული არასწორი ფიქრი შეიძლება დაბრკოლებად არ მივიჩნიოთ, თუმცა რეალურად ის შეიძლება ეშმაკის მიერ მზაკვრულად დაგებული მორიგი მახე აღმოჩნდეს და ჩვენდა უნებურად გავხდეთ ცდუნების მსხვერპლნი. არასწორი აზრები და გონებაში გამეფებული სიბნელე ხშირად სწორედ ისაა, რაც ღმერთსა და ჩვენ შორის უფსკრულს აჩენს.
ამიტომაა საჭირო ფიქრების კონტროლი, რათა შევძლოთ ჩვენს გონებაში არსებულ ბრძოლის ველზე გამარჯვებით ზეიმი.
რა დაგვეხმარება გამარჯვებასა და ფიქრების კონტროლში?
1-ლი იოანე 2:27: „ხოლო ცხებულება, რომელიც თქვენ მიიღეთ მისგან, თქვენშია და არავისგან სწავლა არ დაგჭირდებათ, არამედ მისი ცხებულება გასწავლით ყველაფერს. და ის არის ჭეშმარიტი და უტყუარი, რასაც იგი გასწავლით. მასში დარჩით.“
საჭიროა, ვუსმინოთ ჭეშმარიტს და მივენდოთ წერილს, რადგან ის უტყუარია. შავბნელ ფიქრებთან ბრძოლას ვერ შევძლებთ, თუ არ მივენდობით სინათლეს და არ გამოვიყენებთ იმ ძალას, რომელიც ჯვრით მივიღეთ. ესაა გზა იმისთვის, რომ ღმერთი დარჩეს ჩვენში და ჩვენ მასში.
წერილი ამბობს, რომ თუ მზერას იესოს არ მოვაშორებთ, შევძლებთ, წყლის ტალღებზე ნაბიჯებიც გადავდგათ. თუ იესოსკენ მივმართავთ გონებასა და ფიქრებს, არ ჩაგვიტყდება სიცოცხლესა და სიკვდილს შორის გადებული ხიდი.
