უამრავი ტრაგედია აზვირთებული ტალღებივით გვატყდება თავს, გადაგვფარავს, სუნთქვას შეგვიკრავს, დარდში ჩაგვახრჩობს და თავად კი დავიწყებას ეძლევა, რადგან ისევ ამოდის მზე, ისევ ურცხვად თენდება ღამე, თითქოს ახალთვალახელილ სიცოცხლეს სამუდამოდ არ დაეხუჭოს თვალი…
ისევ უდარდელად აიშენებენ ადამიანები სახლებს, თითქოს არ არსებობდეს ნასახლარი, 9 ადამიანისთვის რომ საფლავად იქცა… ისევ მიაშენებენ უკანონო ფართს, საბინადრო ადგილს, თითქოს არც არასდროს არაფერი მომხდარა… მომდევნო ტრაგედიამდე, იქამდე, სანამ ისევ შეგვეკვრება სუნთქვა და საყოველთაო გლოვითა და აღშფოთებით მოვიწმენდთ ნამუსს გაუხარელ სიცოცხლეთა წინაშე, და მერე ისევ ურცხვად ამოვა მზე… ზოგჯერ ტრაგედია თავს დაგვატყდება, მაგრამ ის, რისი თავიდან აცილებაც ჩვენ, ყველას ერთად და ცალ-ცალკე შეგვეძლო, ტრაგედია არ არის, დანაშაული და უპასუხისმგებლობაა…
ზოგჯერ სხვადასხვა ტრაგედია თავს დაგვატყდება და წაგვართმევს ძვირფასი ადამიანების სიცოცხლეს, მაგრამ საქმე ისაა, ვსწავლობთ თუ არა ასეთ დროს სხვისი სიცოცხლის ფასს, თუ უბრალოდ ტრაგედიიდან ტრაგედიამდე ვცხოვრობთ?!.. მინდა, ოდესმე სიხარულიდან სიხარულამდე და ბედნიერებიდან ბედნიერებამდე ვცხოვრობდეთ, მაგრამ ჯერ პასუხისმგებლობიდან პასუხისმგებლობამდე ცხოვრება უნდა ვისწავლოთ!..
ზოგჯერ ტრაგედია თავს დაგვატყდება და ადამიანები ღმერთს დააბრალებენ ადამიანებისგან ადამიანების გაწირვას… შეგვინდე, ღმერთო…
