აქ ამბობენ, რომ მოკვდი…
მაგრამ ჩვენ შენს დაკრძალვაზე არ მივედით.
ზოგიერთები სიამაყით ამბობენ, რომ აღარ ხარ, რომ შენი მცნებები მოძველდა და ადამიანებს აღარ სჭირდებათ „მკაცრი მბრძანებელი“.
გვიყურებენ, როგორც დაობლებულებსა და მიტოვებულებს, მათთვის ბავშვებივით ვართ, რომლებსაც გაზრდა დაავიწყდათ…
აქ სიკვდილს ირჩევენ, ღმერთო…
საკუთარ ცოდვებში, თავისივე ნებით იღუპებიან, ირგვლივ შური და სიამაყე, ცილისწამება, მკვლელობა და მრუშობაა.
დამნაშავენი მოსამართლის ადგილს იკავებენ, გკიცხავენ და განგსჯიან.
სიბნელეს ეკუთვნიან და ჩვენი სინათლით შეწუხებულნი, მუდმივად ცდილობენ ჩაგვაქრონ, ჩვენც აჩრდილებად გვაქციონ.
გვეშინია, ზოგჯერ ძალიან გვეშინია, მაგრამ არსად გვაქვს წასასვლელი, არ შეგვიძლია იმ ცეცხლის ჩაქრობა, რომელიც შენ აანთე ჩვენში.
მზად ვართ, მივუთითოთ შენს ჯვარზე, ვილაპარაკოთ შენს აღდგომაზე, მზად ვართ, ვიყვიროთ შენს სიყვარულზე, ავაფრიალოთ შენი ხსნის ალამი. მზად ვართ, სიცოცხლის უწყება ვატაროთ თვალებით, ნუგეში ბაგეებით და კურნება ხელებით.
რაც არ უნდა დიდი იყოს სიბნელე, ის ვერასოდეს დაფარავს შენს სინათლეს, უძლურია ყოველგვარი ბოროტება, უშედეგოა ყველა მცდელობა წყვდიადისა, შენ ხომ მუდმივად იყავი, შენ ხომ ხარ და მარადიულად იქნები.
შენ ხარ სიკვდილზე გამარჯვებული სიცოცხლე, შენ ხარ ბოროტებაზე აღზევებული სიკეთე, შენ ხარ სიძულვილის დამმარცხებელი უსასრულო სიყვარული.
მერე რა, თუ აქ ამბობენ, რომ მოკვდი.
ჩვენ შენს დაკრძალვაზე არ მივედით…
