ხშირად მიფიქრია, როგორი იქნებოდა ჩემი ახლანდელი ცხოვრება ღმერთის გარეშე…ხან როგორს წარმოვიდგენ, ხან როგორს…
რამდენს ამარიდე, ღმერთო… რამდენჯერ გადამარჩინე, უფალო…
თვალებს ვხუჭავ და ვიღიმი. მადლიერებით ვიღიმი, ღმერთო.
შენ მე მიპოვე, ხელი ჩამკიდე, რამდენს ამარიდე, რამდენს გამარიდე…ვფიქრობ და ვფიქრობ დაუსრულებლად, სად ვიქნებოდი უშენობით გამოფიტული?
და ვიხსენებ განვლილი ცხოვრების კადრებს და წარმოვიდგენ, რომ ხან მაღალი კორპუსის დანგრეულ სახურავზე ვარ სახლიდან ჩუმად გაპარული, ხან კი ჩაბნელებულ სადარბაზოში მეგობრის დარაჯად ვდგავარ, არავინ დაინახოს, როგორ ეწევა, იქნებ მეც დავმალულიყავი მალე… ხან სად ვარ, ხან – სად…
წარმოვიდგენდი და ვფიქრობდი ხოლმე, რა კარგია, წლების წინ რომ იმ გოგო-ბიჭებს ჩამოვშორდი. ვინ იცის, მათან ერთად სად ვიქნებოდი, ვინ ვიქნებოდი, რა ვიქნებოდი-მეთქი…
ისინი გავუშვი ჩემი ცხოვრებიდან, ისინი აღარ არიან ჩემი მეგობრები, ისინი ვეღარ მთხოვენ საშიშ ადგილებში თანამზრახველობას. შენ მე მიპოვე, რამდენს ამარიდე… გადამარჩინე.
ისინი გავუშვი ჩემი ცხოვრებიდან, მაგრამ ვერ გავუშვი ჩემი გონებიდან. მათი განშორებით კი არ გამიმართლა, შენმა გამოწვდილმა ხელმა მანუგეშა. შენმა სიყვარულმა დამანახვა გზა. შენმა მოფენილმა გზამ გამომაცოცხლა. შენმა მზრუნველობამ შემცვალა.
სად ვიქნებოდი, ღმერთო, უშენოდ სადღაც დაკარგული? თვალებს ვხუჭავ და ვიღიმი, მადლიერებით ვიღიმი.
ღმერთო, ისე განმამტკიცე, ძველ მეგობრებს შემახვედრო, რათა მათ შენი თავი გავაცნო.
