ვისთვის რასთან ასოცირებდა სიტყვა „განსაცდელი“… ზოგისთვის ტანჯვის გამომხატველია, ზოგისთვის – დაბრკოლების და სხვა მრავალი უარყოფითი ემოციის. თუმცა არსებობს ადამიანთა ის კატეგორია, რომლისთვისაც ეს დიდი გამოწვევაა და სულმოუთქმელად ელის მასთან შეხვედრას, რათა გადალახვის შემდეგ ძნელად, მაგრამ მაინც მოპოვებული გამარჯვებით დატკბეს.
და შენ, მკითხველო, რომელი მათგანი ხარ? გაურბიხარ პრობლემებს, თუ გამარჯვებულის პოზიციიდან იწყებ ბრძოლას ცხოვრების ყოველ ეტაპზე? გსურს შეცვლა დამოკიდებულებისა, რომელიც განსაცდელთა მიმართ გაქვს? იქნებ შენი სურვილია, მიეკუთვნებოდე ბოლო კატეგორიას, რომელიც ზეიმით ხვდება ახალ სირთულეს… თუ ეს ასეა, მინდა გითხრა, რომ სწორ გზას ადგახარ, თუ არადა, ვფიქრობ, პატარა ცვლილებებია საჭირო, რომელთა განხორციელების გზებზეც ქვემოთ მოგახსენებ.
შეუძლებელია, აღიქვამდე განსაცდელს გამოწვევად, თუკი შენს იმედს ღმერთზე არ დაამყარებ და ადამიანური ძალებით შეეცდები სირთულეთა გადალახვას. შეუძლებელია საუბარი მსგავს გარდასახვაზე, როდესაც მარტოს გიწევს ბრძოლა და საერთოდაც, არ გამოგივა არაფერი, როდესაც შენს მხსნელად უფალს არ მიიჩნევ… ვერ დაეყრდნობი ადამიანს და ვერ მიიჩნევ მას სწორი მიმართულების მიმცემად! ერთადერთი, ვინც აპობს ზღვას შუაზე, რათა შეუქმნას გადარჩენის გზა თავის მოყვარულებს, არის უფალი. მხოლოდ მან იცის, როგორ დააღწევინოს თავი განსაცდელისგან ნებისმიერს! ერთადერთი, რაც შენ გმართებს, მისდამი ნდობა და მორჩილებაა. აგრეთვე ცოდნა იმისა, რომ „ღმერთი არ იცდება ბოროტით და არც არავის ცდის.“ (იაკობი 1:13). მეტსაც გეტყვი, გვიცავს ისეთი შემთხვევებისგან, რომელთა შესახებ, რეალურად, წარმოდგენაც არ გვაქვს. ამავდროულად, უშვებს პატარა სირთულეებს, რომელთა მეშვეობითაც გვაქვს შანსი გაძლიერების. სწორედ ამაზე გვესაუბრება პავლე მოციქული კორინთელთა მიმართ პირველი წერილის 10:13-ში:
„სარწმუნო ღმერთი, რომელიც არ დაუშვებს, რომ თქვენს შესაძლებლობებზე მეტად გამოიცადოთ, განსაცდელში გამოსავალსაც მოგცემთ, რომ შეძლოთ ატანა.“
ბევრმა ვიცით ეს, ბევრს გაგვიგია, მაგრამ ადამიანი, არასრულყოფილი ქმნილება, უმეტეს შემთხვევაში, ნაცვლად დადებითისა, უარყოფითზე იწყებს ჩაბღაუჭებას და მის ყურებას. ვივიწყებთ ღვთის სიტყვას, ბუნებას და სულ უბრალო, პატარა განსაცდელებზე ვწუწუნებთ, ვადანაშაულებთ ღმერთს და ხშირად განა არ შეგვიძლია, უბრალოდ არ ვიგებთ, რომ მოცემული მოვლენები არანაირ სირთულეს არ წარმოადგენს; პირიქით, გვაძლიერებს, გვასწავლის და წინ გვწევს.
ამიტომაც წერია ბიბლიაში: „ყოველივე სიხარულად ჩათვალეთ, ჩემო ძმებო, როდესაც მრავალნაირ განსაცდელში ცვივდებით.“ (იაკობი 1:2). როგორც უკვე იცით, არ დაუშვებს ღმერთი ჩვენს ისეთ მდგომარეობაში ყოფნას, რომელსაც ვერ გადავლახავთ; ხოლო, რაც შეეხება განსაცდელებს, სასიხარულოა ისინი, ვინაიდან ჩვენთვისვე მოაქვს სარგებელი. უფრო მეტად თუ გაინტერესებთ, რა სარგებელზე მაქვს საუბარი, წმინდა წერილზე დაყრდნობით გიპასუხებთ: პირველ რიგში, რწმენაზე, რომელიც შობს მოთმინებას. ხოლო შემდეგ, ჩვენს ცვლილებაზე. როდესაც შევძლებთ მოთმინების სრულყოფილად ამოქმედებას, ეს გაგვხდის სრულქმნილს, წუნდაუდებელსა და ყოველმხრივ უნაკლოს. ესეც გზა ცვლილებისა.
ამიტომაც, ვფიქრობ, გვმართებს ღმერთის მიმართ მადლიერება, რადგან თავიდან გვაცილებს უამრავ პრობლემას, რასაც ზოგჯერ ვერც კი ვხვდებით, და გვეხმარება განვითარებაში.
ბოლოს კი, ჩემო მეგობარო, მსურს, გაგამხნეო: თუკი რამე ხდება შენს ცხოვრებაში – კარგი თუ ცუდი, შესაძლებელია, სასიკეთოდ გეწიოს, ღვთის მადლით. არ აქვს არსებითი მნიშვნელობა გარემოებას, რადგან „იცის ღმერთმა, როგორ იხსნას განსაცდელისგან ღვთისმოსავნი.“ (2 პეტრე 2:9).
