ამ სასწაულებიდან არც ერთი არ ყოფილა ჩემთვის. მე არ ვსაჭიროებდი, რომ წყალი სისხლად გარდამექმნა, გომბეშოებით ამევსო მათი ქუჩები, მათი სახლები კი − მკბენარითა და ბუზანკლით. არ ვსაჭიროებდი, რომ მათი საქონელი ამომეწყვიტა, რომ წყლულით დამეფარა მათი სხეულები, რომ სეტყვით მომესპო მათი მოსავალი და რაც სეტყვას გადაურჩა, კალიებისთვის მიმეცა.
მე არ ვსაჭიროებდი არც სიბნელის მოხმობას და არც მათი პირმშოების ამოხოცვას. მე შემეძლო უბრალოდ მეთქვა და ყველა ისრაელიანი ერთ წამში აღმოჩნდებოდა ეგვიპტის გარეთ. ეს ყველაფერი ჩემი ერისთვის გავაკეთე, რათა, ერთ დღეს, როდესაც უდაბნოში მოსწყურდებოდათ, მოშივდებოდათ, თუ მტრის ჯარს დაინახავდნენ მათ წინააღმდეგ დაძრულს, გახსენებოდათ ყველაფერი, რაც მე მოვიმოქმედე, ჩემდამი რწმენაში განმტკიცებულიყვნენ და გზა განეგრძოთ აღთქმულისაკენ!
ზუსტად ასევე, მე არ ვსაჭიროებდი განკაცებას; არ ყოფილა ჩემთვის საჭირო არც სისხლი, არც ჯვარი. მე შემეძლო, უბრალოდ მეთქვა და შენ ერთ წამში იქნებოდი გამოსყიდული. არავითარი შობა, არავითარი ჯვარი, არავითარი სისხლი, მაგრამ ეს ყველაფერი შენთვის მოვიმოქმედე!
რათა ერთ დღეს, როდესაც მარტო იქნებოდი შენს ოთახში, სიბნელეში და მოგივიდოდა აზრი: „ღირს კი გაგრძელება?! უკვე მერამდენედ არ გამომდის ერთი და იგივე. იქნებ სჯობს, დავნებდე?!“ − გაგხსენებოდა ჯვარი და მოგესმინა პასუხი: „არ დანებდე!“
ეს შენთვის იყო, რომ, ერთ ღამეს, როდესაც მარტო გაუყვებოდი სიცივეში ცარიელ ქუჩებს და მოგივიდოდა აზრი: „ალბათ ღმერთმა მიმატოვა, ალბათ მოჰბეზრდა ჩემი გამოწვრთნა“, გაგხსენებოდა ჯვარი და გცოდნოდა, რომ მიყვარხარ, რომ არ დამისრულებია შენი გამოწვრთნა, რომ ფასით ხარ დახსნილი და არასდროს დაგთმობ!
ჯვარი − ეს შენთვის იყო. განმტკიცდი, წამოდექი, გზა განაგრძე, რადგან მე მჯერა შენი!
