ქარია, მცივა…
იესო, შემომხედე. მითხარი, რომ შევძლებ. მეშინია…
საავადმყოფოს კედლებს შორის ვყვიროდი, მციოდა, ტკივილი ჩემს სხეულს ხელს არ უშვებდა. პალატაში შემიყვანეს. ოპერაციისთვის მომამზადეს. თმა შემიკრეს. ფერადი ტანსაცმელი გამხადეს. თეთრი სამოსი ჩამაცვეს. ჩუმად ვჩურჩულებდი: „უფლება არ მაქვს დანებების. უფლება არ მაქვს… იესოს ჩემი სჯერა. სჯერა, რომ შევძლებ…“ფანჯრის რაფაზე თავი დავდე. შემოდგომის წვიმა მიწას ნამავდა. არ სწყდებოდა ჩემს ბაგეს ეს სიტყვები: „იესო, შემომხედე. მითხარი, რომ შევძლებ…“.
წარმოვიდგინე, როგორ იჯდა მამა ჩემ გვერდით, მე კი მის მხარზე მედო თავი. გამეღიმა. ზეცას ავხედე. ვიგრძენი, რომ ჩემი გულიდან ზეცამდე გაბმული იყო უხილავი ძაფი, რომელიც სულს მითბობდა. ეს კავშირი სამუდამო იყო. ეს კავშირი ერთადერთი ფერადი სინათლე იყო ამ ნაცრისფერ, ტკივილისა და სიცივისფერ სამყაროში. ამ კავშირმა გული ამიძგერა. ვიდექი და შიშის, უძლურებისა და სევდის მიუხედავად ზეცას ვუღიმოდი.
თითქოს თიხის ქოთანში ჩარგული ყვავილი ვიყავი, დიდი ხნის მოურწყავი, მიწადამსკდარი და მიტოვებული, უდაბნოში ქარისაგან წაღებული იერიქონის ვარდი, რომლისთვისაც საკმარისია წყლის ერთი წვეთი, რომ ისევ აყვავდეს. იესო, ჩემთვის ეს წყლის ერთი წვეთი ზეცაა. გზა გავაგრძელეთ მე და იესომ, მე და ზეცამ, მეტი გამარჯვება არ არსებობს ჩემთვის მიწაზე. ახლა აქ ვარ. ისევ ვგრძნობ ხელებს. ისევ შემიძლია გავიქცე უსასრულო სივრცეში; შემოდგომის წვიმას შევუშვირო გული; დაველოდო ფიფქებს, რომელიც სევდასავით დროებით გადაეკვრება ხოლმე მიწას; შევიგრძნო ქარი; გავთბე მზის სხივების ქვეშ; ვიყვირო, ვიგრძნო, ვიოცნებო, გავუძლო, გადავლახო, დაველოდო; დაველოდო დროს, როცა სახლში დავბრუნდები, სადაც მელოდებიან; სადაც არასოდეს შემცივდება; სადაც სიხარულია; სადაც სამუდამოდ რჩება სითბო. მანამდე შემომხედე და გახსოვდეს: იესოს სჯერა შენი! ვიცი, რომ გული დაგეღალა, მაგრამ წინ იარე! წადი, სადამდეც წახვალ. გაიგე, რამხელა ძალა გაქვს. გეზი აიღე ზეცისკენ. იარე, იარე!
დააკვირდი შენს ხელებს, როგორ იბრძვიან; შენს ტერფებს, როგორ მირბიან მიზნისკენ; როგორ ძლიერად დგახარ; როგორ გიცემს მკერდში გული და უცებ აღმოაჩენ, რომ ყოველ ნაბიჯზე შენში ახალი ძალა იღვიძებს. იესოს სჯერა შენი! მთელი ზეცა შენი გულშემატკივარია. მამა შენით ამაყობს! არ დაგავიწყდეს, ვის ეკუთვნი. არ დაგავიწყდეს, ვინ დგას შენ გვერდით. იმიტომ შეგიშვა ამ ომში და იმიტომ მოგანდო იარაღი, რომ შენი სჯერა. იცოდე, აქაც, ამ ძლიერ სევდაშიც, შენთან ერთად დგას და მზადაა, რომ ყოველ ჯერზე ახალი ძალითა და ახალი იარაღით აღგჭურვოს.
იბრძოლე! ზეცამდე უნდა მიხვიდე! ზეცა გელოდება! მალე შენი ტკივილი წარსულად იქცევა და სახელად გამარჯვებას დაუძახებენ! დაღამებამდე თუ მიაღწიე, თუ გაუძელი გრძელ დღეს, ზეცას ახედე და თქვი: „კიდევ ერთი ნაბიჯით მივუახლოვდი სახლს, კიდევ ერთი ნაბიჯით ახლოს ვარ ზეცამდე!“
არ დაგავიწყდეს, შენ და მამა, შენ და ზეცა, ერთი გუნდი ხართ! იესოს სჯერა შენი! წადი, სვლა განაგრძე!
