მას შემდეგ, რაც შევიტყვე, იესო ქრისტემ ჩემ გამო აიტანა ჯვრის ტკივილები და მაჩუქა ის, რასაც ჩემით ვერასოდეს მოვიპოვებდი ‒ თავისუფლება, წარვდექი მის წინაშე და ვუთხარი:
– უფალო, ვიცი იმ საოცარი სიყვარულის შესახებ, რომელიც შენ ჯვარზე დაუმტკიცე კაცობრიობას და მათ შორის მეც და ახლა, უფალო, მითხარი, რა გსურს, რომ შემოგწირო მადლობისა და თაყვანისცემის ნიშნად?
მთხოვე, რაც გენებოს-მეთქი, ვუთხარი და სწრაფად და აღელვებით ჩამოვთვალე ის ცხოველები, რომლებიც პირველად მომივიდა გონებაში ‒ რაც არ უნდა იყოს, ყველაფერს გავიღებ-მეთქი… მაშინ ჯერ კიდევ ასე მესმოდა მსხვერპლშეწირვის არსი.
ჩემი აღელვებისა და ემოციების მოზღვავების საპირისპიროდ, ის იდგა და მიყურებდა მშვიდად, თბილად, სიყვარულით, ღიმილით, თითქოს ისე, როგორც მამა ტკბება თავისი შვილის ყურებით, როდესაც პატარა შვილი რაღაცებს „მიედ-მოედება“ და ფიქრობს, რომ ძალიან ჭკვიანურად ლაპარაკობს… ხოლო, რაწამს დავასრულე ჩემი აღელვებული მიმართვა და როგორც იქნა, ამოვისუნთქე, მხარზე ხელი დამადო და მითხრა:
– მართლა მზად ხარ, ნებისმიერი რამ შემომწირო?
– დიახ, იესო, ნებისმიერი რამ! ‒ და აჩქარებით ვუქნევ თავს მეტი დამაჯერებლობისთვის.
– კარგი, თუ ასეა, მინდა, საკუთარი თავი შემომწირო მსხვერპლად…
მისმა ნათქვამმა გამაოცა და შემაშინა თითქოს… მინდოდა, უკან გადამედგა ნაბიჯი, მინდოდა, მაგრამ სითბომ, რომელსაც მისი ხელიდან იღებდა ჩემი სხეული და მისი თვალებიდან ჩემი სული, მაიძულა, ადგილზე დავრჩენილიყავი.
– როგორ, უფალო? შემოგწირი საკუთარი თავი? შენ გსურს, რომ თავი მოვიკლა?!
დიახ, სწორედაც რომ ასე იყო ოდითგანვე: მსხვერპლი არ არის მსხვერპლი, თუ რამე, ან ვინმე, მავანი, სიკვდილს არ განიცდის…
ამის გამგონ იესოს სახეზე არსებული ღიმილი სიცილად გადაექცა და მე ვუყურებდი სამყაროში ყველაზე მშვენიერ სანახაობას, იესოს სიცილს, საკმაოდ გულიანს, ისე, რომ სათნოება და სიწმინდე არ მოშორებია მის სახეს.
– არა, რაღაც ვერ გაიგე, შვილო, არ მსურს, თავი მოიკლა. მსურს, იცოცხლო, ოღონდ ჩემთვის…
იცოცხლო, ოღონდ ჩემთვის… იცოცხლო, ოღონდ ჩემთვის… იცოცხლო, ოღონდ ჩემთვის ‒ ექოსავით ჩამესმოდა ეს სიტყვები და ახლაც ჩამესმის გულში.
და აი, იმწამს, როდესაც ეს სიტყვები მითხრა, მე განვიცადე სიკვდილიც და განვიცადე სიცოცხლეც.
დიახ, ერთ წამში, მომენტალურად, განვიცადე „ჯვარცმა“ და „მკვდრეთით აღდგომა!“
იმ დღის შემდეგ მე აღარ შემიძლია, ვიყო ის, ვინც იმ დღემდე ვიყავი, თუკი ვინმე ვიყავი საერთოდ… რადგან ვფიქრობ, ქრისტეს გარეშე არავინ ვყოფილვარ.
არ შემიძლია, მომწონდეს ის, რაც მანამდე მომწონდა. არ შემიძლია, ვიცხოვრო იმისთვის, რისთვისაც მანამდე ვცხოვრობდი.
ქრისტესთან შეხვედრის შემდეგ აღარ შემიძლია ქვეყნიერებასთან მეგობრობა, თუმცაღა მანამდე არ შემეძლო მის გარეშე.
ამ დიდებული შეხვედრის შემდეგ აღარ შემიძლია ცოდვასთან შეგუება, თუმცაღა მანამდე ერთი დღეც არ გამეტარებინა ცოდვის ძიებისა და მისკენ ლტოლვის გარეშე.
იმ საოცარ დღეს იესომ დავდაყირა დააყენა ჩემი ცხოვრება, ყოველ შემთხვევაში, მაშინ ასე ვფიქრობდი. რეალურად კი ჩემი ცხოვრება ქრისტემდე იყო თავდაყირა, მან კი ყველაფერი თავის ადგილზე დააბრუნა…
და რამდენი წამი, საათი, დღე თუ წელიც არ უნდა გავიდეს იმ შეხვედრის შემდეგ, ჩემს გულში მაინც ისმის მკაფიო ხმა, რომელიც ამბობს: მსურს იცოცხლო, ოღონდ ჩემთვის. იცოცხლო, ოღონდ ჩემთვის. ოღონდ ჩემთვის.
დიახ, იმ დღეს იესომ განმაახლა და შეცვალა ჩემი ცხოვრება და ეს არის საუკეთესო ცვლილება, რაც შეიძლება მოხდეს ადამიანის ცხოვრებაში!
