მახსოვს, ცხოვრების რთულ პერიოდს გავდიოდი. იმდენად დაღლილი ვიყავი, რომ სამყაროს კაშკაშა ფერებმა ჩემში აზრი დაკარგა. ვერაფერი აღმაფრთოვანებდა ისე, როგორც წარსულში. აი, ასეთი მივუყვებოდი გზას.
გარეთ, ისევე, როგორც შინაგანში, სიცივე იყო; ნაცრისფერი ამინდი ჩემს უიმედო გულს ერწყმოდა – გულს, რომელიც საშინლად დაჭრილი იყო, იარები კი – იმდენად ღრმა, რომ ვერასდროს წარმოვიდგენდი, ასეთი ტკივილისგან ოდესმე თუ გავთავისუფლდებოდი.
თვალები ზეცისკენ აღვაპყარი. ცა, რაღა თქმა უნდა, ღრუბლიანი იყო. ჩემს გულში ვთქვი: ამინდიც ჩემ მსგავსად ნაცრისფერია. უეცრად, ღრუბლიან ამინდში, სადაც მზის სხივის ნაკვალევსაც ვერსად დაინახავდით, კაშკაშა მზემ ისე გამოანათა, ორი წუთის წინ გარეთ რომ არ ვყოფილიყავი, უბრალოდ ვერ დავიჯერებდი ასეთ რადიკალურ ცვლილებას. მზის თვალისმომჭრელი სხივები არემარეს გაბედულად მოეფინა; რასაც კი მისწვდა, ყველაფერი დაიპყრო, მათ შორის, ის ნაცრისფერიც, რომელიც ასე ებღაუჭებოდა ჩემს შინაგანს და არ სურდა, მარტოდმარტო უიმედობაში დარჩენილიყო. ღმერთის სულმა ფრთხილად მომიცვა, ჩემი ცივი სხეული გაათბო. გულის სიმებსაც ნაზად ჩამოჰკრა და მითხრა: „ზუსტად ასე გამოანათებს მზე შენს ცხოვრებაში!“ მის ძალაუფლებიან სიტყვას ჩემში სამყაროს ფერების აღდგენა არ გასჭირვებია. ხასხასა მწვანეფოთლებიან ტოტებზე შემომსხდარი ბულბულები თავიანთი გალობით სამყაროს თურმე ისევ ისე ამშვენებენ. მე კი გულიდან წრფელად წამოსულმა ღიმილმა დამამშვენა – ღიმილმა, რომელიც ამ დრომდე დაკარგული იყო.
არ აქვს მნიშვნელობა, უიმედობის მორევში რამდენად ხარ ჩაფლული, ღმერთს შეუძლია, შენი იმედი ნებისმიერი მდგომარეობიდან აღადგინოს. ეშმაკს თუკი ჰგონია, რომ შენზე გამარჯვება აქვს მოპოვებული, გაგამხნევებ და გეტყვი, მაშინაც ასე ეგონა, როცა გოლგოთის მთაზე ჯვარცმულ იესოს ხედავდა. ის, რაც მას დასასრულად მიაჩნია, ქრისტესთვის დასაწყისია!
დღესდღეობით, ტკივილებისგან განა უბრალოდ განვიკურნე, ღმერთმა ისე მოახერხა, რომ შეხორცებისას ნაიარევიც კი არ დამიტოვა, უფრო მეტიც, ვინც მატკინა, მათ მიმართ სიყვარულიც განმიახლა! აი, ასე მოქმედებს ღმერთი. გახსოვდეს, მზე შენს ცხოვრებაშიც გამოანათებს!!!
