ეჰ, დაბოლილო შვილო, როგორ სტკივა შენს მშობელს და დაბოლილო მშობელო, როგორ სტკივა შენს შვილს?! …ოხ, დაბოლილო ექიმო, როგორ განდო ჩემი შვილი, როგორ ვენდო შენს დიაგნოზს?! ჯარისკაცო, მეომარო, დაბოლილო, როგორ ჰქონდეს საქართველოს შენი იმედი?! დაბოლილო მოძღვარო, შენში ვერ ვხედავ ქრისტეს… მასწავლებელო, მწეველო, როგორ ვიყო მშვიდად, როდესაც შენთან არის ჩემი შვილი, შენ რა უნდა ასწავლო საქართველოს შვილებს?! ოხ, როგორ მტკივა თითოეული თქვენგანი, ახალგაზრდებო, თვალებამღვრეულნო, სიცოცხლის ხალისდაკარგულნო, დაბოლილნო, ოხ, როგორ მტკივა!.. ვწუხვარ, ძმაო, დაბოლილო, ვერ გენდობი უკვე მყარად… ეჰ, დაბოლილო, დაბოლილო…
„ქურდი მხოლოდ იმისათვის მოდის, რომ მოიპაროს, მოკლას და მოსპოს…“ (იოანე 10:10).
და რა სამწუხაროა, რომ ის, რასაც ქურდმა ვერ მიაღწია მახვილითა და იარაღით, ახლა ბოლის მეშვეობით ხდება მისთვის ხელმისაწვდომი…
