რა არის საქართველო? მიწა, სადაც დავიბადეთ, ჰაერი, რომელსაც ვსუნთქავთ, მთები, რომლებითაც ვამაყობთ… და თითქოს გულს გვაცლიანო, ისე გვტკივა, როცა ამ მიწას ლუკმა-ლუკმა გვართმევენ და გვაკბეჩენ… ამის გამო ვიბრძვით, ვყვირით… ბოლო დროს, როცა ისევ დაიძაბა მდგომარეობა კონფლიქტის ზონის საზღვართან, უფრო მეტად ავყვირდით, მეტად მივუახლოვდით ე. წ. „საზღვარს.“ ძარღვები გვებერება და გვასკდება. ეს აღიქმება ჩვენს თვალში სამშობლოს სიყვარულად. ეს არის ჩვენთვის ჭეშმარიტი პატრიოტიზმი. და ამ დროს ერთმანეთს ვხოცავთ, ვჭამთ ცოცხლად, ვქურდავთ, ვაწამებთ… გვერდით მდგომს, საკუთარ მოყვასს, საკუთარ მოძმეს არ ვინდობთ და ზურგში დანას ვურტყამთ, თუმცა სამშობლო გვიყვარს. ღმერთის აღარ გვწამს და არად ვაგდებთ მის მცნებებს. და თუ ვამბობთ, რომ გვწამს, მხოლოდ სიტყვით.
რა არის საქართველო? ეს არასწორად დასმული კითხვაა. სინამდვილეში, უნდა ვიკითხოთ: ვინ არის საქართველო? მშიერი ბავშვია შენი საქართველო, ბავშვი, რომლის თვალებიც ლანდად აგედევნა და აღარ გასვენებს; ქუჩის პირზე მჯდარი ჩამოძონძილი და ცხოვრებისგან გარიყული მათხოვარია საქართველო, სამოწყალოდ რომ ორიოდე გროშს ვიმეტებთ მისთვის… დედა, რომელიც გაჭირვების გამო ტოვებს შვილს − ის არის შენი საქართველო. მოზარდი, რომელსაც დაუნდობლად კლავენ − ის არის შენი საქართველო… მწვანილს რომ ყიდის ჩია, მოხრილი მოხუცი და დილიდან დაღამებამდე რომ აცახცახებული დგას ქუჩაში, სიცხესა თუ სიცივეში − ის არის შენი საქართველო… ნაგავში რომ ლუკმა-პურს ეძებს − ისიც საქართველოა… ყოველდღე შენ გვერდით ჩავლილი თითოეული ადამიანი − თავისი ტკივილით, დარდითა და ვარამით − შენი საქართველოა…
რად გვიღირს მიწა და რაში გვარგია, თუ არ გვეცოდინება, როგორ გვიყვარდეს ნამდვილი საქართველო… თუ არ გვექნება უნარი იმისა, რომ ხელი გავუწოდოთ დაცემულს და გათელილს… თუ არ გვექნება სურვილი იმისა, რომ ცრემლი მოვწმინდოთ გულნატკენს… რად გვინდა ხმამაღალი, პათეტიკური და ვითომ პატრიოტული სიტყვები ქვეყნის სიყვარულის შესახებ, თუ არ შეგვიძლია, ერთი წვეთი სითბო გავიმეტოთ სხვისთვის… თუ სხვისი ჭირი – ღობეს ჩხირია ჩვენთვის… თუ უფლის უდიდეს მცნებათაგან ერთ-ერთი: „გიყვარდეს მოყვასი შენი, ვითარცა თავი შენი“ ცარიელი სიტყვებია… და თუ მოყვასი არ გვეყვარება, ვერასოდეს შევიყვარებთ საქართველოს, მიწას კი არა − რუკაზე აღნიშნულს, არამედ ცოცხალ საქართველოს, რომელსაც გული აქვს და სტკივა, რომელსაც შია და ცრემლი სდის… რომელიც სისხლად იცლება და ხელებში გვიკვდება… თვალებში დატეული სამშობლო, საქართველო…. მხრებზე წამოსხმული ზრუნვა − საქართველო… შუბლზე ნაოჭებად − ფიქრი − საქართველო…. გული მისკდება და სისხლი ძარღვებში როგორ დავანელო? ვინ არის შენი საქართველო?..
