ძალა მეცლებოდა.
გულში, სადაცაა ცეცხლიც ჩაქრებოდა. რწმენით მიღებულ ფრთებს ვეღარ ვშლიდი და უკვე ღამდებოდა.
სულიც ჩაკეტილა, თავისუფლება დაუკარგავს. გონებაშიც სიბნელე ბატონობდა.
კუთხეში მივიმალე, თითქოს საკუთარ ფიქრებში თავად დავიკარგე.
ვხედავდი, უკვე ღამდებოდა და ეშმაკიც ბობოქრობდა.
– მამა, მეშინია…
ნუ დამტოვებ ასე ეულად ამ სიბნელეში, რომელიც მალე შთანთქავს ჩემში დარჩენილ უკანასკელ სინათლეს.
ვგრძნობ, რომ ჩემს გულში ხარ.
ვგრძნობ, რომ რწმენის ცეცხლს კვლავ აღვივებ.
ნუთუ, დაკარგულ ცხვარს ასე მიატოვებ?
კითხვას პასუხი უმალ მოჰყვა.
– მე ვარ მწყემსი კეთილი. მწყემსი კეთილი თავის სულს გაწირავს ცხვართათვის. (იოანე 10:11).
სიცარიელეს სიმშვიდე ავსებდა და ჩამქრალი ცეცხლის ფერფლიდან კვლავ იმედი ღვივდებოდა.
ის, ვინც სულს სწირავს ცხვართათვის, იმსახურებს ცხვართა რწმენსა და სიყვარულს, ისეთივე უპირობოს, როგორიც თავად უფალს აქვს ადამიანთა მოდგმის მიმართ.
ზეციურ სიყვარულში სულმა კვლავ პოვა თავისუფლება და სხეულს უბოძა წამოდგომის ძალა.
ღამდებოდა…
თუმცა გულში უკვე არსებობდა იმედი, რომ დაღლილი თვალები კვლავ იხილავდა ჰორიზონტიდან ამომავალ მზეს.
