დაკარგული ცხვარივით ვარ განწირული მშიერ მგელთათვის და უგზო-უკვლოდ დავეხეტები უსასრულო სიბნელეში.
არსად ჩანს მწყემსი კეთილი და ამ მტანჯველმა მოლოდინმა დრო გააჩერა ჩემ გარშემო.
დღეები დღეებს მისდევს, თვეები – თვეებს, მე კი კვლავ სიბნელეში ვზივარ.
თვალთა ზღურბლიდან მდუღარე ცრემლები ეშვება.
მესმის: „გამოდი…“
…თითქოს ლაზარესავით კვლავ შევიგრძენი სიცოცხლე და თავიდან დავიბადე.
ცაბაოთ უფალმა თავად გამოძერწა ადამიანი, შეეხო მას და სული შთაბერა ტალახს.
მას შემდეგაა, ყოველი ჩვენგანის სული დაუოკებლად რომ ილტვის ამ ზეციური შეხებისკენ.
გამოფიტულ მიწაზე ისე მჭირდები, როგორც წვეთი წყალი.
ამ მცხუნვარე უდაბნოში ისე მსურხარ, როგორც გრილი ნიავი.
დაცემული ისე ვინატრებ შენს თანდასწრებასა და შეხებას, როგორც მომაკვდავი – წუთით კვლავ სიცოცხლით ტკბობას.
მწყემსი კეთილი სულს გაწირავს ცხვართათვის და ამის დამტკიცება დაკარგულთათვის არასდროს ჰბეზრდება.
ის სიბნელეში არ შემოსულა, ჩემ გვერდით არ დამჯდარა და არ უთქვამს, შენი ტვირთის მზიდველი თავად გავხდებიო. მან ერთხელ უკვე აზიდა ჩემი წილი ჯვარი გოლგოთის აღმართზე და ჩემ მაგიერ დაღვარა სისხლი არა მხოლოდ ადამის მოდგმასთან შესარიგებლად, არამედ იმის გამოც, რომ ქრისტიანთა ცხოვრებაში დამდგარ სხვადასხვა „უდაბნოში“ მისი რწმენით ესაზრდოვათ ამ ადამიანებს, მის ხმას მიჰყოლოდნენ და თავად გამოსულიყვნენ სიბნელიდან.
დახმარების მოლოდინი უსასრულოდ გაგრძელდებოდა, რომ არ ამერჩია – ვყოფილიყავი გამარჯვებული იესოს სახელით!
სადაც არ უნდა იყო, როგორც არ უნდა გიჭირდეს, წრფელი გულით თქვი:
„უფალი ამ ყოველივეზე მაღლაა! და მისი ხელია ჩემზე! რადგანაც ვიცი, 99 ცხვარს მიატოვებს და მე მომძებნის! ამიტომაც, ვიღებ გამარჯვებას, რომელიც უფლისგანაა, რომლის სახელმაც დაამარცხა ბნელეთი და დაამსხვრია ჩემი ცოდვის ყოველი ბორკილი!..“
