ჩვენ გარშემო ბევრი ისეთი ადამიანია, რომელთაც ქრისტიანულ ცხოვრებაში გაბედულად სიარული არ შეუძლიათ, რადგან ისინი, თავიანთ ფიქრებში, საკუთარი თავისაგან დამოუკიდებლად წყვეტენ, რომ ღვთისმსახურებისთვის აუცილებელია ჩვენი სიმართლე გვქონდეს, რათა შერცხვენილები არ წარვდგეთ მის წინაშე. ეს, ერთი შეხედვით, უწყინარი და საინტერესო მსჯელობაა, თუმცა ასე მოაზროვნე ადამიანები ღმერთთან საერთოდ აღარ მიდიან, როდესაც სცოდავენ; რადგან ისინი ფიქრობენ, რომ არ გააჩნიათ საკუთარი სიმართლე და ჰგონიათ, რომ ღმერთი მხოლოდ სინდისის დამშვიდების შემდეგ მოუსმენს მათ.
თუ თქვენც ყოფილხართ მსგავსად მოაზროვნე, ან ხართ, მაშინ ეს თქვენთვის არის.
ღმერთმა გაჩუქათ სახელი და ეს სულაც არ გულისხმობს, რომ ამ სახელის მატარებელნი მაშინ ვართ, როდესაც წმინდად ვცხოვრობთ. ეს არასწორი ლოგიკაა.
ღმერთმა გაჩუქათ სახელი და ეს სახელი არის: წმინდა, გამოსყიდული, მართალი და ა.შ. ამის მაგალითს თავად ბიბლია გვაძლევს; როდესაც ღმერთი პირდაპირი თუ ირიბი გაგებით სახელებს უცვლიდა ან ჩუქნიდა მის შვილებს, ეს მხოლოდ იმაზე მიუთითებდა, რომ ჩვენი ქმედებით ვერასდროს გვექნებოდა მშვიდობა ღმერთთან.
როგორც პავლე მოციქული ამბობს: “ჩვენი სიმართლე ქრისტეა” და ჩვენ ღმერთთან უნდა მივდიოდეთ არა ჩვენი სიმართლით, როდესაც ყველაფერი რიგზე გვაქვს, არამედ ქრისტეს სიმართლით, რომელიც მაშინაც კი გვესაუბრება ჩვენი სინდისის ხმით, როდესაც ვცდებით.
ჩაეჭიდეთ ამ ძვირფას საჩუქარს.
ღმერთმა უბრალოდ გაჩუქათ და მოგანდოთ მართლის სახელი. ახლა თქვენზეა დამოკიდებული, თუ როგორ გაუფრთხილდებით და შეინარჩუნებთ ამ სახელს.
