მახსოვს პირველი ნაბიჯები ქრისტიანულ რწმენაში… იმ მომენტში გგონია, რომ, როგორც იქნა, იპოვე მშვიდი ნავსაყუდელი და წინ მზიანი დღეები გელის.
ესეც ერთგვარი უკიდურესობაა, რადგან ადამიანები, როგორც წესი, უკიდურესობებს ვირჩევთ, გვიჭირს ოქროს შუალედის მოძებნა და ამიტომაც, ხშირად, იმედგაცრუებულნი ვრჩებით. ხშირად, ქვეყნიერების მტვრიანი და დამღლელი გზის შემდეგ ოაზისს ვეძებთ და ვფიქრობთ, რომ ეკლსია სწორედ ისაა, რასაც ვეძებდით… გარკვეული დროის შემდეგ აღმოვაჩენთ, რომ ომში ვართ და ქანაანისკენ მიმავალ გზაზე უამრავი ბრძოლა, დაჭრა, დაცემა და ტკივილი გველის.
თითოეულ ჩვენგანს, ისევე როგორც ეგვიპტიდან გამოსულ თითოეულ ებრაელს, სურს ეგვიპტიდან გამოსვლის შემდეგ პირდაპირ ქანაანში მოხვდეს, თუმცა ეს არარეალურია და რეალურიც რომ იყოს, თვითონ ჩვენ არ ვიქნებით მზად მის მისაღებად.
ტკივილი, რომელიც ქრისტიანის ცხოვრებას თან სდევს, მნიშვნელოვან როლს ასრულებს ღვთის გეგმაში. სულიერი ტკივილი გვაიძულებს, ყურადღება მივაქციოთ მნიშვნელოვანს, ისევე, როგორც ფიზიკური ტკივილი იწვევს ტვინის პროვოცირებას, რომ მან სიგნალი გადასცეს მთელ სხეულს. არავის არ სურს ტკივილის ატანა და ძალიან ხშირად, ჩენ ვნებდებით მაშინ, როცა შეგვიძლია განსაცდელი ჩვენ სასარგებლოდ შემოვაბრუნოთ და უფრო გავძლიერდეთ რწმენაში, უფრო ამტანნი, მომთმენნი და მტკიცენი გავხდეთ.
თუ ახლა განსაცდელში ხარ, პირველი, რაც უნდა გააკეთო, არის ის, რომ გააცნობიერო – ტკივილი, ეს ცხოვრების ნაწილია, იარაღია შენ გასაძლიერებლად. მთავარი კი მისადმი შენი დამოკიდებულებაა და ეს ორ რამეში შეიძლება გამოიხატოს: ან დანებდი! ან გაიმარჯვე!
მესამე გზა არ არსებობს…
