„რატომ იქვავებთ გულებს, როგორც იქვავებდნენ ეგვიპტელები და ფარაონი? განა არ გაუშვეს მათ ხალხი, როგორც კი სასტიკად დასაჯა ისინი უფალმა?!“ (1 მეფ. 6:6).
რატომ იქვავებ შენ, ადამიანო, გულს, როდესაც გაქვს შანსი, გეწიოს ყოველივე კარგი?
რატომ მიჰყვები მიმართულებას, რომელიც საბოლოოდ, ცუდი შედეგების გამომწვევია?
რატომ ირჩევ გზას, რომელსაც დაღუპვისკენ მიჰყავხარ?
ღიაა კარი წინსვლის…
ღიაა კარი წარმატებისა და გამარჯვების, გათავისუფლების!
ნუთუ უბედურების განცდაა საჭირო ამჟამინდელი სიკეთის დასანახად?
ნუთუ საჭიროა მკაცრი ხელი ან საერთოდაც, პასუხისგება შენს უკუღმართ საქციელზე, იმისათვის, რომ მოეგო გონს?!
კიდევ გაქვს დრო, კიდევ შეგიძლია, აირჩიო ვიწრო, მაგრამ ბოლოს გამარჯვების მომტანი ბილიკი.
გაქვს საშუალება, ტკივილის გარეშე მიიღო აღთქმული.
და თუ მაინც არ გინდა, მაშინ ძალით შექმნილ უბედურებას ღმერთს ნუ მიაწერ! მას ნუ მოჰკითხავ პასუხს შენს წარუმატებლობაზე! მას ნუ უსაყვედურებ იმ განსაცდელებისთვის, რომელთაც გაივლი.
შენი დაუმორჩილებლობა, არმოსმენა, გაქვავებული გული და გულისთქმა შობს ცოდვას, რომელსაც ექნება საზღაური!
გამოფხიზლდი, მძინარავ!
უფალი დგას და აკაკუნებს.
თუ გაუღებ გულის კარს, შემოვა და აღარ დაუშვებს შენს უკეთურებას.
გაიღვიძე, მძინარავ!
