ყველაფერი ჭკნება მიწად, ნორჩი კვირტებიდან გაშლილი ყვავილები შემოდგომისას ქარს მიაქვს, არაფერია მარადიული, ჩემი სიხარულიც კი. ახალი ერა, ეპოქა, ლეგენდები, ხელოვნურად შექმნილი ღმერთები ქუჩაში გაქვავებულ ქანდაკებადღა თუ დარჩებიან. ჩემი სიხარული რას უნდა აევსო ამ წარმავალ სამყაროში? რას ჩავეჭიდო, რომ არ დამისხლტეს ხელიდან, ან დრომ არ წაიღოს?
უკვდავების წყაროს ვეძებდი – დამშრალიყო; უკვდავების კარიბჭე, სიკვდილისგან ძლეული, დაჟანგებულიყო. რას ჩავეჭიდო?
ერთადერთი, რაც არასოდეს გამქრალა ჩემი დაბადებიდან დღემდე, ქრისტეს უსასრულო სიყვარულია. ქრისტესი, რომელსაც ვერაფერი ვერ მოერია. ადამიანისადმი განუზომელი სიყვარულით მან საკუთარი სისხლი გადამისხა ვენებში, რათა სიცოცხლე გამეგრძელებინა.
ყველაზე ძლიერი და მამაცია, აუღებელი ციხესიმაგრეა, სადაც თავს ვაფარებ და არ მეშინია. როცა ტალღები მითრევდნენ, გამახსენდა, რომ ქრისტემ თავის ფეხებქვეშ მოაქცია ისინი; როცა ძლიერი ქარიშხალი ამედევნა, ჩავიცინე, რადგან ვიცოდი, ვის ხმას ემორჩილებოდა იგი; ცეცხლში ჩავვარდი და არ ვიწვოდი, რადგან ყველაზე ძლიერ სტიქიებს უნარს უკარგავს ჩემი სანუკვარი მეგობარი, ქრისტე, უსასრულო და მარადიული სიყვარული.
მალე შეგხვდები, იესო, და მოგიყვები დედამიწაზე გადამხდარ თავგადასავლებს, როგორ მამხნევებდი, როცა მეშინოდა; როგორ ამაყობდი, როცა რბოლაზე ვიყავი და უშიშრად მივიწევდი ყველა ბარიერისკენ, რადგან ვიცოდი, ვინ იყო ჩემი გულშემატკივარი.
მიყვარხარ!
