ზოგჯერ მთელი ცხოვრება ელი სასწაულს… მთელი ცხოვრება რაღაც განსაკუთრებულის მოლოდინში ხარ. წინასაშობაო გარემო კი უფრო მეტად გიმძაფრებს მოლოდინს. გჯერა, რომ რაღაც უფრო მეტისთვის დაიბადე, რაღაც განსაკუთრებულისთვის. ეს მოლოდინი ზოგჯერ მოტივს გვაძლევს, ზოგჯერ კი იმედს გვიცრუებს…
მივაბიჯებ საშობაო ანგელოზებით განათებულ ქალაქში და ვფიქრობ სასწაულებზე, რომლებიც არ მოხდა ჩემს ცხოვრებაში და ვიძინებ სასწაულებზე ფიქრში, რომლებიც მინდა, რომ მოხდეს მომდევნო წელს.
ერთხელ კი შემთხვევით დავიწყე ფიქრი იმაზე, რა არის სასწაული. და მართლაც, რა არის ის? რაღაც, რაც წესით არ უნდა ხდებოდეს… და ვინ იცის, რა უნდა ხდებოდეს „წესით“? როდის იყო, სამყარო ადამიანის დაწესებულ წესებს ემორჩილებოდა? როდის იყო, რომ ადამიანმა ზუსტად იცოდა, რამდენ ხანს იცოცხლებდა? არც არასდროს…
და რატომ არ არის სასწაული ყოველი დღის გათენება? თვალის ახელა ყოველ დილით? რატომ არ არის სასწაული ყოველი მოლეკულა ჟანგბადი ჩვენში? ყოველი ამოსუნთქვა, ყოველი ჩახუტება? ყოველი ცრემლი? რატომ არ არის სასწაული ყოველი ნაბიჯი, ყოველი გაღიმება? მეგობრობა ან სიყვარული?…
და მე აღმოვაჩინე მილიონობით „პატარა“ სასწაული ჩემს ცხოვრებაში და გული მადლიერებით ამევსო.
მადლობა უფალს ყოველი სასწაულისთვის, მილიონობით „პატარა“ სასწაულისთვის, რომელიც ჩვენს ცხოვრებას ქმნის.
გილოცავთ კაცობრიობის მთავარი მოვლენის, იესო ქრისტეს შობას და გისურვებთ მილიონი „პატარა“ სასწაულით ტკბობას, რომელიც უფალმა მისცა კაცთა მოდგმას საჩუქრად.
ყველაზე დიდი სასწაული კი თვითონ სიცოცხლეა, ამაზე მეტს რაღას უნდა ელოდო!
შობას გილოცავთ!
