ქარის ხმამ გამაღვიძა, წამოვიწიე, ფანჯარას მივაშტერდი. ცა ღრუბლიანი და ნისლისფერი იყო. ეს დღეც არაფრით გამორჩეული ჩანდა. მოსაწყენი ყოველდღიურობა კვირების, თვეების, წლების განმავლობაში რუტინასავით მეორდებოდა. ფანჯარას თვალი მოვწყვიტე. კითხვა დავიწყე. ქარის ზუზუნსაც დიდხანს ვუსმენდი. თითქოს მეჩურჩულებოდა ყურთან ახლოს.
ის მეუბნებოდა, რომ წინ რაღაც არაჩვეულებრივი და გასაოცარი მელოდა, მთავარია, მომესმინა მისთვის, ვინც სადღაც, გულის კუნჭულში მესაუბრებოდა ყოველ ღამით. მან ისიც მითხრა, რომ იქ, მაღლა, ზეცაში, ღრუბლებს მიღმა, შორს, ძალიან შორს, არის ის, ვისაც ძალიან ვუყვარვარ.
უჩვეულოდ გამეღიმა, გულში სითბო ჩამეღვარა. უმალ ვკითხე უცნობ მოსაუბრეს: მართლა ვუყვარვარ?
„დიახ, მას ყველა ძალიან უყვარს, ყველას ბედნიერება და გადარჩენა სურს!“ ისევ გამეღიმა.
ვიღაცას, ამხელა დედამიწაზე, ყველა უყვარდა და ყოველი ჩვენგანის ბედნიერება სურდა. „ის აქ არის, შენ გვერდით. მას უნდა, რომ გაიღიმო, არ მიიჩნიო ეს დღე მოსაწყენად და ბედნიერი იყო!..“
ჩამესმა სიტყვები მკაფიოდ. მზემაც გამოანათა. გარშემო სითბომ და სინათლემ დაისადგურა. მე კი დავუჯერე უცნობ ხმას. გავიღიმე. ბიბლია დავხურე და მზის ნათებით დავტკბი.
