ზოგჯერ, როგორც სხეულს სარკეში, ისე უყურებ საკუთარ ცხოვრებას და იარებს ითვლი: ეს წარსულის შეცდომებია, ეს მეგობრებმა მოგაყენეს, აქ გიღალატეს, აქ სიტყვით დაგჭრეს, ის ჯერ კიდევ მოუშუშებელი – თვითშეცოდებისგან და არასრულფასოვნების კომპლექსისგან – გაქვს გაჩენილი… მთელი შენი ცნობიერი იარებით არის დაფარული. ზოგი ჯერ კიდევ გტკივა, ზოგიც – აღარ, ზოგს გამოცდა ჰქვია, ზოგს – განსაცდელი, ზოგს კი უკვე გამოცდილება ეწოდება.
უყურებ და ხვდები, ან ჯერ ვერც ხვდები, რომ მათგან ზოგიერთს ღირსეულად უნდა უპასუხო, ზოგიერთი აიტანო, გადაიტანო და ზოგიც შენს იარაღად, თავდაჯერებად და აღჭურვილობად აქციო.
ცხოვრების იარები, ერთი შეხედვით, უშნოდ გეჩვენება. გინდა – საშლელი გქონდეს, რომ წაშალო, რადგან ისინი არასასურველ მოვლენებს გახსენებენ.
იქამდე გეტკინება, მეგობარო, სანამ არ მიხვდები, რაოდენ ლამაზია ყოველი იარა, თუ რამდენ რამეს სწავლობ ყოველ დაცემაზე. იქამდე შესჩივლებ ღმერთს, სად ხარო?! და, რატომ, ღმერთოო?! – იქამდე შეეკითხები მას, სანამ მთელი სიცხადით არ გაიგებ, რომ ყველაფერი, რაც შეგმთხვევია, შენს პიროვნებას ძერწავს – ისეთ უნიკალურს, როგორიც ხარ; ისეთ საოცარს, როგორიც სხვა არ არის.
ეს ის იარებია, რომლებზეც გადის გზა სხვათა გულამდე, რომელთა მეშვეობით მათი ნუგეშისცემა და დახმარება შეგიძლია…
შეიყვარე შენი ცხოვრება ისეთი, როგორიც არის. შეიყვარე თითოეული იარა, რადგან იარები – ეს შენი პიროვნების ნაწილია და თუ საკუთარ თავს ვერ შეიყვარებ, ვერც ვერავის შეყვარებას ვერ შეძლებ სინამდვილეში…
გახსოვდეს, რომ უფალ იესო ქრისტეს ჭრილობები ჩვენი კურნებაა! აქციე შენი ჭრილობები სხვათა კურნებად და იცოდე, რომ იარების ქონა არ არის სირცხვილი, არც დიაგნოზი, არც იარლიყი, ეს ნიშნავს, რომ ადამიანი ხარ!
აქციე შენი იარები შენს აღჭურვილობად!
