ბავშვობაში ბევრჯერ მომიმიზეზებია ათასგვარი რამ, რათა თავიდან ამეცილებინა შენთან ყოფნა, უფალო. ხან ვითომ მუცელი მტკიოდა, ხან გამოცდები მქონდა, ხან ავად ვიყავი. ყველაფრის მოგონება შემეძლო, რათა ნამდვილი მიზეზი – სიზარმაცე გადამეფარა. უბრალოდ მეზარებოდა, ან არ ვიყავი შენთან ურთიერთობის ხასიათზე. შენ დიდად არ შემწინააღმდეგებიხარ, რადგან თავისუფალი ნებით შემქმენი. ყოველთვის გინდოდა, რომ ჩემით ამერჩია – ვყოფილიყავი ჩემს ზეციერ მამასთან, ანუ შენთან, თუ ვყოფილიყავი და მეცხოვრა შენ გარეშე. მახსოვს, თუ კარგ ხასიათზე ვიყავი, ან თუ მეცალა, მაშინ მინდოდა შენთან საუბარი, შენი ხმის გაგონება, შენი სიტყვის წაკითხვა, შენს შვილებთან დროის გატარება… ასე, მუდმივად ვმერყეობდი.
როცა გავიზარდე და 18 წლის გავხდი, მეგობარმა სამსახური შემომთავაზა. მითხრეს, რომ შაბათ-კვირას ვიმუშავებდი. მეც დაუფიქრებლად დავთანხმდი. არადა, მქონდა არჩევანი, არ მემუშავა, მაგრამ მე ასე გადავწყვიტე. ვიფიქრე, ამით რა დაშავდება-მეთქი. არ გავითვალისწინე, რომ კვირაში 5 დღე ისედაც უნივერსიტეტში ვიყავი და ახლა შაბათ-კვირაც თუ დაკავებული მექნებოდა, ვეღარ შევძლებდი შენთან ურთიერთობას. მოკლედ, საკუთარივე ნებით, ჩემი ორი თავისუფალი დღეც გავიქრე დღის წესრიგიდან. ორშაბათიდან პარასკევის ჩათვლით მთელი დღე ვიქანცებოდი უნივერსიტეტში, გვიანობამდე ვმეცადინეობდი და შაბათს დილაადრიან სამსახურში მივდიოდი ხოლმე. კვირა საღამოს, როცა ვასრულებდი მუშაობას, ისეთი დაღლილი ვბრუნდებოდი სახლში, რომ ბიბლიის გადაშლის თავიც არ მქონდა, ან თუ გადავშლიდი, ხუთ წუთში ზედ მეძინებოდა. განა რას მიხდიდნენ ამდენს ამ სამსახურში? არც არაფერს. ვფიქრდები და მახსენდება, რომ მართლა 30 ვერცხლს მიხდიდნენ, იუდასავით. თუმცა არა, შემეშალა, იუდამაც კი უფრო მეტი საფასური აიღო, მე 30 ვერცხლადაც კი არ გამიყიდიხარ, უფალო, მე 15 ლარად გაგყიდე, ფაქტობრივად არაფერზე გაგცვალე. ისეთი უღირსი ვიყავი, გთმობდი შენ – ანუ ყველაფერს და ამის სანაცვლოდ არაფერსაც არ ვიღებდი. ასეთ დონეზე როგორ დავეცი, უფალო? განა 15 ლარი შენზე ძვირფასია? განა რომელიმე სამსახური შენზე უფრო ტკბილია? ან შენზე უფრო დამაკმაყოფილებელია?
30 ვერცხლად გაგეცი, უფალო და იცი, ვნანობ. იმ დღეების დაბრუნება რომ შეიძლებოდეს, ახლა უკვე ვიცი, როგორ მოვიქცეოდი. უარს ვიტყოდი იმ 30 ვერცხლზე და შენი ხმის გაგონებას ვამჯობინებდი. მაგრამ რომ არ შემშლოდა, რომ არ გამეყიდე და ამ ღალატით გამოწვეული სინდისის ქენჯნა არ მეგრძნო, მაშინ ხომ არასდროს მეცოდინებოდა, რას ნიშნავს შენი გაცემა?
ნეტავ იუდასაც წინასწარ სცოდნოდა, უფალო, რას იგემებდა შენი გაცემით. ნეტავ მიხვედრილიყო, რომ შენ 30 ვერცხლი კი არა, გაცილებით და ბევრად მეტი ღირხარ, რომ შენ შეუფასებელი ხარ, უფალო. განა, რა მოსატანია 30 ვერცხლი შენთან, ან 15 ლარი ან 15 დოლარი?
აი, ასე დავდივართ ყოველდღე და ჩვენივე ნებით 30 ვერცხლად გყიდით და გვიან გვახსენდება ჩვენი დანაშაული. მე წლების შემდეგ მივხვდი ჩემს დანაშაულს, უფალო. ისიც, შენ გამინათე, თვალები. შენ რომ მოწყალება არ მოგეღო ჩემზე, დღესაც „ბრმად“ ვივლიდი და ისევ ფულზე გაგცვლიდი, ან მეგობრებზე, ან საჭმელ-სასმელზე, ან გართობაზე…
ახლა უკვე დიდი ვარ და ისევ მივუყვები გზას. და აღარ მინდა, რომ 30 ვერცხლად გაგყიდო, უფალო. აღარ მინდა, ვიყო იუდა. მინდა, ვიყო შენი ცხვარი, რომელიც შენს ხმას ისმენს და ემორჩილება. შენ კი მოდიხარ ჩემთან და კარს მიღებ. მე შენთან ვვახშმობ და შენ კი ჩემთან.
დაე, ნურასდროს გავხდებით იუდას მსგავსნი. დაე, არასდროს არ გაგცენ ჩვენმა ხელებმა და არ მიითვალონ 30 ვერცხლი ჩვენივე სულების დასაღუპად…
