სუსხიანი ზამთრის უკანასკნელ დღეს, კვლავაც გაზაფხულის მოლოდინში, ფიქრების ქროლას ფოთლებად გავყევი.
წუთისოფელი მართლაც რომ წუთია ადამიანთა სხეულებისთვის.
ვიდრე ფეხი გიდგას ამ ცოდვით სავსე მიწაზე და დაიარები, ისე უნდა იარო, რომ სხვებისთვის ჭეშმარიტებით ანთებული სანთელი გახდე.
დედამიწაზე ჩვენი ცხოვრება ზედმეტად ხანმოკლეა იმისთვის, რომ შინაგანი სამყაროს დამალვაში გავლიოთ.
ღმერთი არ მოგვიწოდებს ჩრდილში დგომისკენ.
ანთებულ სანთლად დარჩენა ადვილი როდია. რამდენი შეეცდება თქვენში ამ ღვთიური ნათელის ჩაქრობას, ვერც კი დაითვლით; რამდენი გადაგეღობებათ ვიწრო გზაზე მიმავალს; რამდენი დაგადგამთ ფეხს ღმერთისთვის აძგერებულ გულზე და გაიძულებთ, უარყოთ ის, რაც სისხლ-ხორცში გაქვთ გამჯდარი.
ნეტარნი ხართ, როცა შეგიძულებენ ადამიანები, როცა გაგყრიან და გაგლანძღავენ, ხოლო თქვენს სახელს განდევნიან, როგორც ბოროტს, კაცის ძის გამო.
გახსოვდეთ, ამის გამო ნეტარნი ხართ ზეციერი მამისთვის.
თუ შენში ანთია ცეცხლი, მისი დამალვა შეუძლებელი იქნება, ისევე, როგორც სიმართლე და მზის ან სავსე მთვარის სინათლე არ იმალება.
თქვენი რწმენა მზის სხივივით და სავსე მთვარესავითაა, რომელიც მორწმუნის ბნელ ღამეებს ანათებს, სიმართლე კი სახარების თითოეული სიტყვაა.
კვლავინდებურად უფერულ საღამოს სითბო და შვება ვიგრძენი.
სიმსუბუქეს, რომელიც რწმენას მოაქვს გულში, ქვეყნად ვერაფერს შეადარებ.
ადამიანთა მოდგმას მუდამ ჰქონდა არჩევანი: მარადიული შვება ან მარადიული სატანჯველი.
მინდა, ღმერთისთვის ალესილი ხმალი, შორს გატყორცნილი ისარი, ხელაპყრობილი მოწაფე და უბრალოდ, მისი სახელის მორწმუნე ვიყო. მსურს, სიცოცხლის ბოლო წუთამდე ჩემი ბაგეებით მის სახელს წარმოვთქვამდე და ბოლო წუთამდე ვიბრძოლებ იმისთვის, რომ რაც შეიძლება მეტმა ადამიანმა მოისმინოს მისი სიტყვა, რომელიც მარადისობაში საუკუნო ექოდ გახმიანდება.
