უფალო, ჩემი ფარი ხარ, სული მაქვს შენთან მშვიდად.
დაცემულს ხელს მიწვდი, ჩემი ტკივილებით სავსე გაქვს მხრები, რაღა მოვითხოვო შენგან?
ცრემლს მწმენდ და იარებს მიშუშებ,
თავშესაფარი ხარ ჩემი.
ყველასგან მიტოვებული სასურველი ვარ შენთვის,
ვინ შემიყვარებს ასე?
იმედი ხარ ჩემი, პირველი და უკანასკნელი.
თითოეულ ნაბიჯს ვზომავ, რომ არ გატკინო, ისედაც საკმარისად ეწამე ჩემთვის.
ვინ ვარ, უფალო?
არავინ და არაფერია ჩემი არსება, ხორცი – სუსტი და უძლური,
გული მინდა მქონდეს საშენო, ღმერთო,
იქნებ ოდესმე გავხდე შენი ღირსი…
არაფერი ვარ უშენოდ, შენ ავსებ ჩემი სულის სიცარიელეს.
შენს თვალში შიშველს რიდი მკლავს, ღმერთო, როგორ დაგენახვო ასე?
საგანგებოდ ვემზადები შენთვის…
იქნებ ვიღაცისთვის მეც ვიყო შვება?
იქნებ დაცემულისთვის ვიყო ხელი,
გაწვდილი და სანდო, ღმერთო, რა გავაკეთო შენთვის?
შენი ერთგული ვიყო, მინდა.
ჩემი არეული გზების დამლაგებელო, შენ გიძღვნი ყველაფერს, შენით ვარსებობ.
შენს ვენახში ვდგავარ მუხლმოყრილი და ჩემს წილ საქმეს გთხოვ, იქნებ რამეში გამოგადგე, იქნებ ვარ საჭირო?!
ერთ გოჯ მიწას მაინც დავამუშავებ ჩემ შემდეგ მომავალი ყვავილებისთვის.
ვიქნები შენს ვენახში და ჭრილობებიდან ცრემლებს მოვწმენდ ვაზს.
დააკაკუნე, უფალო, ჩემს კარზე, გელოდები,
მინდა გაგიღო, შემოგიშვა, ჩემთან ივახშმო, დაგასვენო,
დასაძინებლად მე თივის ზვინიც მეყოფა.
უფალო, ჩემი ქარიშხლიანი დღეების გამოდარებავ,
თავშესაფარი ხარ ჩემი, რაღა მოვითხოვო შენგან?!
