ხშირად ადამიანები მიდრეკილნი ვართ საკუთარი ნაკლოვანებების დაფარვისკენ, ზოგჯერ ქრისტიანებს გვახასიათებს მათი „შეფუთვა” ან დამალვა. მაშინ, როდესაც ადამი და ევა მიხვდნენ, რომ შიშვლები იყვნენ, თავიანთი სიშიშვლის დაფარვა ლეღვის ფოთლებით სცადეს (დაბადება 3:7). ჩვენც ხშირად ვართ მსგავს მდგომარეობაში, როდესაც ვცდილობთ საკუთარი სიშიშვლე დავმალოთ და ამისთვის სხვადასხვა საშუალებას მივმართავთ. ხშირად თავი ისე გვიჭირავს, თითქოს ყველაფერი კარგადაა, თითქოს ისეთი არაფერი მომხდარა და შემოსილნი ვართ.
ჩვენ დავიხვეწეთ, ვისწავლეთ წმინდა წერილი და შესაძლოა იმდენიც კი მოვახერხოთ, რომ წმინდა წერილიდანაც მოვიყვანოთ მტკიცებულებები ჩვენი მდგომარეობის გასამართლებლად. ზოგჯერ ჩვენი თავხედობა სცდება ყოველგვარ ზღვარს და ვცდილობთ ვითამაშოთ არა მხოლოდ ადამიანთა, არამედ უფლის წინაშეც.
გულწრფელად გვიკვირს, როგორ იფიქრეს ადამმა და ევამ, რომ ყოვლისშემძლე ღმერთს დამალვოდნენ ბუჩქების უკან და როგორ ცდილობდნენ მის წინაშე ლეღვის ფოთლებით დაეფარათ საკუთარი სიშიშვლე, თუმცა გვავიწყდება, რომ თავადაც ხშირად ვართ მსგავს მდგომარეობაში.
ხშირად ვიყენებთ შირმად უფლისადმი მსახურებას და მისთვის საქმეების კეთებას. ჩვენ ჩვენი საქმეები მოგვაქვს ღმერთის წინაშე და თითქოს თავს ვიმართლებთ, რადგან გვგონია, რომ ამ საქმეებს შეუძლია გადაფაროს ჩენი რეალური მდგომარეობა. ვცდილობთ, ამით დავფაროთ, რომ ცოდვაში ვართ და არასწორ მდგომარეობაში ვიმყოფებით, რომ უფალთან მოზიარეობა შევწყვიტეთ.
უფლის სიტყვა ცხადად გვასწავლის, რომ არაფერის კეთებას არ აქვს აზრი ღმერთისთვის, თუ არასწორ მდგომარეობაში ვართ. როდესაც სულიერ კრიზისს გავდივართ, უბრალოდ უნდა გვეყოს გაბედულება, მუხლებზე დავდგეთ და უფალს შევღაღადოთ, ნაცვლად იმისა, რომ უფრო მეტი საქმე ვაკეთოთ და ამით დავმალოთ ჩვენი რეალური შინაგანი მდგომარეობა. სამწუხაროა, მაგრამ ხშირად ვინიღბებით მსახურებით, ან უფლისადმი რაიმე მსხვერპლის გაღებით და ამით თავს ვარიდებთ რეალობის აღიარებას.
“რად მიმრავლებთ შესაწირს? – ამბობს უფალი, – გამძღარი ვარ სრულადდასაწველი ვერძებითა და მსუქანი საქონლის ცხიმით; არ მახარებს მოზვერთა, ცხვართა და ვაცთა სისხლი. ჩემ წინაშე წარსადგომად რომ მოდიხართ, ვინ მოგთხოვათ ჩემი ეზოების გათელვა?აღარ მომიტანოთ ამაო ძღვენი; თქვენი საკმეველი სისაძაგლეა ჩემთვის, ისევე, როგორც ახალმთვარობის და შაბათების სადღესასწაულო შეკრებები; ვერ ვიტან ურჯულოებას და დღესასწაულს!თქვენი ახალმთვარობანი და კრებულნი შეიძულა ჩემმა სულმა, ტვირთად მექცა, მიმძიმს მათი ზიდვა. ხელებს რომ იწვდით, მე თვალს გარიდებთ, რამდენიც უნდა ილოცოთ, არ მოგისმენთ – ხელები სისხლით გაქვთ სავსე. განიბანეთ, განიწმინდეთ, მოიშორეთ ავი საქმენი ჩემ წინაშე, ბოროტებას ნუ სჩადიხართ. სიკეთის ქმნა ისწავლეთ, სამართალი ეძიეთ; ჩაგრულს დაეხმარეთ, ობოლი განიკითხეთ, ქვრივს გამოესარჩლეთ. მერე მოდით და ვიდავოთ, – ამბობს უფალი. – მეწამულივით რომ იყოს თქვენი ცოდვები, თოვლივით გასპეტაკდება და ჭიაფერივით წითელიც რომ იყოს, მატყლივით გათეთრდება.” (ესაია 1:11-18).
იყავი გულწრფელი, ნუ ეცდები ითვალთმაქცო უფლის და მოყვასის წინაშე. უფლის სიტყვა ამბობს, რომ ცოდვის დაფარვით ადამიანი უფრო ირთულებს მდგომარეობას, ხოლო მისი აღიარებით და მიტოვებით უფლის წყალობა მოდის. „ვინც თავის დანაშაულს მალავს, წარმატება არ ექნება, მათი ამღიარებელი და მიმტოვებელი კი წყალობას პოვებს“ (იგავები 28:13). ამიტომ ნუ ეცდები „ღვთისთვის სათნო“ საქმეებით დაფარო შენი სიშიშვლე. მიდი უფალთან ისეთი, როგორიც ხარ, ნუ ეცდები „შემოსილად” წარმოაჩინო თავი, სრულად გაშიშვლდი მის წინაშე და აღიარე შენი რეალური, სულიერი მდგომარეობა, რადგანაც სწორედ საკუთარი მდგომარეობის გაცნობიერებას და უფლის წინაშე აღიარებას მივყავართ ჭეშმარიტი მონანიებისა და ცვლილებებისკენ.
დაჩი პაპაშვილი
