გაუდაბნოებულ გზაზე დაკარგული და გამოფიტული უკანასკნელი ძალებით ვადგამ ნაბიჯებს.
გაუცხოებული ადამიანები გაყინული მზერით გვერდს მივლიან, ისე, თითქოს არც ვარსებობ.
ვიფიტები და სადაცაა, სანთელივით ჩამოდნება ჩემი ნატანჯი სხეული.
თითქოს ჰაერი გაიშვიათდა გარშემო და სადაცაა, სუნთქვასაც შევწყვეტ.
სიცოცხლის სურვილი და გადარჩენის იმედი თავიდან ბოლომდე მიპყრობს.
გული გამალებით ძგერს და მეჩურჩულება, რომ ეს დასასრული არაა.
ერთადერთი, რაც სიკვდილის პირას მდგომს დამრჩენოდა, იმედი და რწმენა იყო.
დავეცი.
თითქოს შვებაც ვიგრძენი, მაგრამ ეს სატყუარაა, ასე ვერ გადავრჩები.
ისე ვეჭიდები ჩემს უკანასკნელ იმედს, როგორც წყალწაღებული ხავსს.
მტკივა.
ღაწვები ტკივილით სავსე ცრემლებით მისველდება.
ჩემი ყოველი დაღვრილი ცრემლი და წაბორძიკება მტრის გამარჯვებაა, ჩემი ღმერთი კი ჩემი გამარჯვება!
დაცემულს ის გვერდს არ აუვლის და სასიკვდილოდ არ გაიმეტებს!
მისი რწმენით ვარ ყოვლისმძლეველი და შეუდრეკელი.
ვერც ერთი უდაბნო ვერ დააშრობს ჩემი მისადმი რწმენის წყაროებს.
მე მაქვს ის, რაც ჩემს მტერს აშინებს,
სიხარული და საუკუნო სიცოცხლე უფალში.
ღმერთი ადამიანივით არ გკრავს ხელს და არ გაგიცრუებს მასზე დამყარებულ იმედს, რადგან ის აღთქმების ღმერთია.
ეშმაკს სურს, რომ გასაჭირის დროს შენზე უარი ვთქვა, მაგრამ სიცოცხლის უკანასკნელ წუთამდე განვადიდებ შენს სახელს, უფალო, რადგან კრავი ღირსია ქების!
ფსალმუნი 62:2: „ღმერთო, შენ ხარ ჩემი ღმერთი; მოსწყურდი ჩემს სულს, უკაცრიელ და გამოფიტულ, უწყლო მიწაზე.“
უწყლო და გამოფიტულ მიწაზე შენით ვისაზრდოებ, უფალო!
შენ ხარ ჩემი სუნთქვა და ძალა!
უდაბნო ჩემი დასასრული არაა, რადგან შენში სიცოცხლე გრძელდება სამარადისოდ!
