ზოგჯერ ფიზიკური თუ სულიერი უძლურება უეცრად მოდის, შემოდგომის ბალახივით მოგცელავს და ცხოვრებაზე ხელს ჩაგაქნევინებს, ყველაფერს ამაოებად დაგისახავს და გეტყვის, რომ ასე გაგრძელდება უსასრულოდ. ზოგჯერ გარეგნულად კარგად ხარ, მაგრამ სული გტკივა ისე, რომ ვერანაირი ფიზიკური ტკივილი ვერ შეედრება. ზიხარ საკუთარ გამოგონილ საკანში, შენს თავს რომ მიუსაჯე და ნაიარევებს ითვლი, თითქოს მეტი არაფერი დაგრჩენოდეს…
უფალი მკურნალია! და თითოეულ ჩვენგანს სჭირდება განკურნება, აღდგენა, განახლება ფიზიკურადაც და სულიერადაც.
დადიოდა იესო და კურნავდა ადამიანებს… ბრმებს თვალს უხელდა, ყრუთ სმენას ჰგვრიდა, მუნჯთ ამეტყველებდა, დავრდომილთ აჯანსაღებდა… უიმედოთ იმედით ავსებდა, დარდიანთ სიცილით უვსებდა ბაგეს, უქონელთ სიხარულს ჰგვრიდა… და ალბათ იღიმოდა იესოც, როდესაც ღიმილს ხედავდა ადამიანთა სახეზე… ეგ ადრე იყო, იტყვი შენ, მაგრამ ბიბლია ამბობს, რომ იესო გუშინ, დღეს და სამუდამოდ იგივეა. (წერილი ებრაელთა მიმართ 8:13) ის არ იცვლება. ის კვლავ დადის ჩვენს ქუჩებზე და ეძებს, ვინ გადაარჩინოს, ვინ განკურნოს, ვის დაალევინოს წყალი სიცოცხლისა. ის ჩვენს კართანაც დგას და დაუღალავად აკაკუნებს, მაგრამ ჩვენ თავს ვიყრუებთ, რადგან კარის გაღება არ გვსურს. ზოგჯერ ხომ მოგვწონს ის თვითგვემა და თვითშეცოდება, რომელშიც ვცხოვრობთ?! იქნებ არც ისე ძლიერ გვსურს განკურნება სულისა და ხორცისა?!
შესაძლოა ახლა, როცა ამ სტრიქონებს კითხულობ, სადმე ზიხარ მოხერხებულად და ტელეფონში ნეგატიური ამბების ზღვას „სქროლავ“. არ აუარო გვერდი ამ ტექსტს, არ გადააქნიო თავი და არ თქვა, რომ ტყუილია, ან სულ ერთი…
იესო არ ჰპირდებოდა ადამიანებს უპრობლემო ცხოვრებას, მაგრამ ის ჰპირდებოდა გადარჩენას და საუკუნო სიცოცხლეს მასში.
და თუ ახლა საკუთარ ცხოვრებაზე წუწუნებ; თუ გგონია, რომ ყველაზე ცუდად შენ ხარ; თუ გგონია, რომ არავის ესმის შენი, იცოდე, რომ არის იმედი და ეს იმედი ურყევია, უცვლელი ჭეშმარიტება – იესო ქრიტე, მყარი კლდე, რომელსაც შეგიძლია, თავი შეაფარო და გადარჩე.
სული გტკივა? განიცდი? ვერ იშუშებ იარებს? ფიზიკური უძლურება გიტევს? არის პასუხი! არის წამალი! არის განკურნება! არის იმედი! და ამ იმედს იესო ჰქვია!
გეშინია, რომ არაფერი შეიცვლება? ვერ ხედავ გზას? არ უჩანს ბოლო განსაცდელს? პასუხი იესოა! ის შენს ქუჩაზეც ჩამოივლის ერთ დღეს და თუ იმ საკნიდან, შენს თავს რომ მიუსაჯე, მის სამოსელს მოჰკრავ თვალს, იყვირე, მთელი ხმით იყვირე: „იესო, ძეო დავითისა, შემიწყალე მე ცოდვილი!“ და ის განკურნავს შენს გულს, შენს ურთიერთობებს, შენს ცხოვრებას.
დადიოდა იესო და კურნავდა ადამიანებს… ბრმებს თვალს უხელდა, ყრუთ სმენას ჰგვრიდა, მუნჯთ ამეტყველებდა, დავრდომილთ აჯანსაღებდა… უიმედოთ იმედით ავსებდა, დარდიანთ სიცილით უვსებდა ბაგეს, უქონელთ სიხარულს ჰგვრიდა… და ალბათ იღიმოდა იესოც, როდესაც ღიმილს ხედავდა ადამიანთა სახეზე… ვიცი, რომ კაკუნი უკვე გესმის, წადი, გაუღე და მიეცი უფლება, შენი ცხოვრება განკურნოს…
