ადამის ძეთათვის დედამიწაზე ერთი ჩვეულებრივი, რიგითი დღეა, ზეცაში კი ანგელოზები დაბნეულები არიან გაოცებისაგან.
არანაირი სამზადისი მიწაზე, ზეცა კი ფეხზე დგას, თრთის…
არანაირი მორთულობა და განათება დედამიწაზე, გარდა ერთი დიდი და უჩვეულო ვარსკვლავისა, მაგრამ ისიც ზეციდან.
ისეთი დღეა, რიგით სტუმარსაც რომ არავინ ელოდება სახლში, არამც თუ ღმერთს – ხორცში.
მხოლოდ გომურში გამოინახა ადგილი მისთვის მიწაზე, ზეცაში კი არავის ეპარება ეჭვი, რომ უზენაესი ტახტი მისია.
არანაირი ხმაური სიხარულისა, არანაირი ზარ-ზეიმი დედამიწაზე, მხოლოდ ახალშობილი ღმერთის ტირილნარევი ხმა, მშობიარობის ტკივილებისგან გახშირებული სუნთქვა მარიამისა და ორიოდე ცხოველის ბღავილი ისმის მიწაზე; ზეცის ანგელოზთა დასი კი გალობს, ხარობს და ქებას უძღვნის ღმერთს, მიუხედავად იმისა, რომ ბოლომდე ვერ იაზრებენ, თუ რა მოიმოქმედა ღმერთმა თავისი განკაცებით.
არ ყოფილა არაფერი, ვთქვათ, რის შეძენასაც ვცდილობთ ხოლმე ჩვენი სუფრებისა თუ სახლებისთვის, შობის ლამაზად აღსანიშნავად; მაგრამ იყო ის, ის ერთი და ერთადერთი, რომლის გამოც კაცობრიობას დაუბრუნდებოდა რწმენა და იმედი მათდამი ღმერთის სიკეთისა და სიყვარულისა.
იყო ღმერთი უზენაესი, მიუწვდომელი, რომელსაც იმდენად სურდა ჩვენი სიახლოვე, რომ დატოვა ზეცა და დამკვიდრდა ჩვენ შორის, ჩვენთან ძალიან ახლოს.
ქრისტე იშვა, გილოცავ მის შობას!
დაე, შენს გულშიც იშვას ის ერთადერთ მხსნელად და უფლად!..
