მაშინ, როდესაც სულდამძიმებული და სასოწარკვეთილი, მარტოდმარტო აღმოვჩნდი მთელი სამყაროს წინაშე ‒ დიდი, დაუნდობელი, ცივი, გამსამართლებელი და შეუბრალებელი სამყაროს წინაშე, შორიდან დამინახე ‒ ყველაზე დამდაბლებული, უსუსური, ყველაზე უიმედო და განადგურებული. შორიდან დამინახე და შენს ყურადღებას არ გამოჰპარვია ჩემი ტკივილი და სასოწარკვეთა. შენს ყურადღებას არასოდეს გამოეპარება მოდრეკილი გული. ყველაზე დამდაბლებულს ჭეშმარიტად ყველაზე ამაღლებული ხედავს.
შენ ერთადერთს გესმის ბაგეების ყველაზე ჩუმი ბუტბუტი, რომელიც სულის ჩახშული ყვირილია. არასოდეს გამორჩება შენს სმენას ადამიანის ყველაზე უხმო და ამავ დროს ყველაზე ძლიერი, უსიტყვო ძახილი შენდამი.
მიპოვე, დამინახე, მოხვედი, გადამარჩინე და გამომისყიდე. შენ ერთადერთმა გაამთელე და განკურნე ჩემი დასახიჩრებული სული და ნაკუწ-ნაკუწებად დაგლეჯილი გული ხელახლა შეასისხლხორცე. შენ ხელახლა გამომძერწე…
და ასე, ამ მდგომარეობაში, როცა არაფერი გამაჩნდა, არც გზა, არც მიზნები, არც სიცოცხლის აზრი, არც გეგმები და არც არაფერი, მაშინ შენს ფეხებთან მოვიტანე ჩემი უსარგებლო სიცოცხლე და გული მოგიძღვენი. და მაშინ მივხვდი, რას ნიშნავდა ვიწრო კარიბჭეში შესვლა. მაშინ მივხვდი, თუ რატომ ვერ შედის მრავალი ამ კარიბჭეში და რატომ პოვებენ სიცოცხლის გზას მცირედნი.
მას შემდეგ შენ გახდი ჩემი სიცოცხლე, შენ გახდი ჩემი გზა, ჩემი მიზანი, შენ გახდი ჩემი ცხოვრების აზრი, ჩემი გულის უსასრულო, მარადიული სიყვარული.
და მე ბედნიერი ვარ, რადგან შენ მყავხარ. ვინ მყავს შენზე ძვირფასი, შენზე უკეთესი…
„ცათა სასუფეველი წააგავს განძს, მინდორში დაფარულს, რომელსაც წააწყდება კაცი და ჩამალავს, სიხარულით მიდის და ყიდის ყოველივეს, რაც აბადია, და ყიდულობს იმ მინდორს.“
მათეს სახარება 13:44
