ზიხარ სიმარტოვის ცივ ოთახში და ფანჯრიდან უყურებ, როგორ გრძელდება ცხოვრება შენ გარეშე.
უმიმიკოდ, უემოციოდ მოგორავენ ცრემლები უკვე გაკვალულ კალაპოტში, სახეს რომ ისტორიად აჩნევია და არ იცი, ვინ ხარ, ან შენს ყოფნას თუღა აქვს აზრი. უსახელო სევდის აჩრდილი მდუმარედ ასვეტილა ოთახის კუთხეში და მაინც მთელ სივრცეს ავსებს, აღარ გაწუხებს, უკვე შეეჩვიე… ყველაფერმა შეჩვევა იცის – ტკივილმაც, რომელიც არსად მიდის, უბრალოდ მასთან ერთად ცხოვრებას სწავლობ… ქუჩის ხმაური სწვდება სმენას და ხვდები, რომ იქ სხვა ცხოვრებაა, რომელიც გრძელდება და შენ იქ არ ხარ…
დამთავრდი თითქოს და ახლა ზიხარ ამ სიმარტოვის ცივ ოთახში, საკუთარ თავს რომ მიუსაჯე და სასვენ ნიშანს ეძებ: მძიმე თუ წერტილი?!… ჰაერი მძიმეა, ფიქრებით გაჟღენთილი და დაღლილობა მძიმედ გაწვება მხრებზე. ეძებ ძალას, რომელიც არ გაქვს და გახსენდება, რომ როცა ხარ უძლური, მაშინ ხარ ძლიერი… “ძლიერი” იმეორებ მონოტონურად რამდენჯერმე და ისევე უემოციოდ იღიმი, როგორც ტირი… მძიმე თუ წერტილი?! წერტილი თუ მძიმე?! – ტრიალებს თავში მორბენალი სტრიქონივით და თავბრუ გესხმის, ოთახი ბრუნავს და უსახელო სევდის აჩრდილი უკვე ყველა კუთხეში დგას მხრებაწურული…
“როცა ვარ უძლური, მაშინ ვარ ძლიერი!” – იმეორებ ისევ და უჩვეულო ძალას გრძნობ, არა შენსას… ღრიჭედ დარჩენილი ფანჯრიდან იმედის სუნთქვა შემოდის და გაყინულ მინას ორთქლავს… ისევ ტირი, ამჯერად შვებისგან და უკვე იცი, რომ გაგრძელდები…
P.S. როცა უძლური ხარ, მონახე იმდენი ძალა საკუთარ თავში, რომ თქვა “იესო” და ის მოვა… აუცილებლად მოვა. მაშინაც, როცა ყველა დაგტოვებს… მაშინაც, როცა ყველა იმედი გადაიწურება… როცა ყველა კარს მოგიხურავენ და როცა იტყვი, რომ დამთავრდა… მას აქვს გაგრძელება შენთვის!
