სინანული თუ მონანიება?

ბერძნულში მონანიების გამომხატველ სამ სიტყვას ვხვდებით:

ერთია „მეტამელომაი”, რაც ნიშნავს სინანულს, მწუხარების გამოხატვას, დანაღვლიანებას, მაგრამ ამ განცდას არანაირ ცვლილებამდე და არანაირ გადაწყვეტილებამდე არ მივყავართ. ეს უფრო გარეგნული ემოციაა.

აი, ეს სიტყვაა გამოყენებული სახარებაში მაშინ, როდესაც იუდამ 30 ვერცხლად გაყიდა იესო: „როცა დაინახა იუდამ, იესოს გამცემმა, რომ მსჯავრი დაადეს, ინანა…” იუდამ სინანული განიცადა, მაგრამ ეს „მონანიებაზე” ნაკლებია.

მეორე სიტყვა ასე ჟღერს: „მეტანოია”, ანუ მონანიება, გონების ან მიზნის შეცვლა, ასევე გულის შეცვლა, და საერთოდ, ცხოვრების მიმართულების შეცვლა.

მესამე სიტყვა – „ეპისთრეფო” – ნიშნავს შებრუნებას, მოქცევას, გარდაქმნას. სახარებაში კი ეს სიტყვა უფლისკენ შებრუნებას, ანუ უფლისკენ მიქცევას გულისხმობს.

ადამიანებს გვახასიათებს სინანული და მწუხარება, რაც კარგია, მაგრამ ეს მონანიებაზე ნაკლებია. მაშინ, როდესაც ვიხსენებთ უფლის ტანჯვის, წამებისა და სიკვდილის ფაქტს, სინანულითა და მწუხარებით გვევსება გული, თვალებიდან ცრემლი გადმოგვდის, მაგრამ ეს გრძნობები დროებითია და არ არის სიღრმისეული.

ბოლო ორი სიტყვის გაერთიანებით, უფალი ჩვენგან სიღრმისეულ მონანიებას და მისკენ გამუდმებულ სვლას მოითხოვს. უფლის მსხვერპლმა და მისმა თავგანწირვამ ჩვენში უნდა წარმოშვას მონანიება, რაც უნდა გამოვხატოთ ჩვენი გონების, გულისა და საერთოდ, ცხოვრების შეცვლით.

სახარებისეულად ეს ასე ჟღერს: „ქრისტესთან ერთად ვარ ჯვარცმული! მე უკვე აღარ ვცოცხლობ, არამედ ქრისტე ცოცხლობს ჩემში.“ (გალატელთა 2:20).

წრფელი მონანიებით, ჩვენი ცოდვილი ცხოვრებიდან უფლისკენ მიბრუნებით ჭეშმარიტად გავხდებით უფალთან სიკვდილისა და აღდგომის თანაზიარნი, და ჩვენს გულსა და ბაგეთ აღმოხდება: „ქრისტე აღდგა! ჭეშმარიტად აღდგა!“