გარეთ გასვლას აპირებ, მიდიხარ სარკესთან…
ცდილობ, მწყობრში მოიყვანო საკუთარი თავი…
ცდილობ, დამალო შინაგანი ტკივილი და სიცარიელე გარეგნული ღიმილით, და რაკიღა ვერ ახერხებ, კვლავაც იწვდი სულისათვის დამძიმებულ ხელს მოღიმარი ნიღბისაკენ და ზუსტად ისევე ირგებ მას, როგორც გუშინ, გუშინწინ და იმის წინ მოირგე…
საკუთარ თავს თვალებში უყურებ, ჯანდაბას, დღეს ბოლოჯერღა მოვირგებ ამ ნიღაბსო, დამაჯერებლად უთხარი საკუთარ თავს და უცბად გამოსახულება სარკეში ბუნდოვანი გახდა…
თვალები ცრემლებით აგევსო, ტირილი წაგსკდა, რადგან გაგახსენდა, რომ უკვე ვეღარც კი იხსენებ, იმდენჯერ გაქვს ნათქვამი ეს სიტყვები საკუთარი ფიტულისთვის…
გადიხარ გარეთ, უყურებ ხალხს, ხვდები მეგობრებს და გიკვირს, ისინი როგორ არიან ასეთი ბედნიერნი, ასეთი სავსენი, როგორ იღიმიან ასე მშვიდად, ასე თამამად და არც კი იცი, ვერც კი ხვდები, წარმოდგენაც კი არ გაქვს, რომ ისინიც შენსავით ებრძოდნენ ღამით საკუთარ დემონებს; ისინიც შენსავით ცდილობდნენ სარკესთან საკუთარი თავის პოვნას; ისინიც შენსავით ნიღბით იტყუებენ საკუთარ თავებს.
შეიძლება ფიქრობ, რომ გჭირდება ფული, დასვენება, ახალი გარემო, ან ახალი სმარტფონი, მაგრამ მინდა იცოდე, შენ და შენს სამეგობროს გჭირდებათ მშვიდობა, გჭირდებათ იესო ქრისტე, რადგან ის არის მშვიდობის მთავარი, ერთადერთი, ვისაც შეუძლია, მისცეს მტკიცე და ურყევი მშვიდობა შენს სულს.
