რა უნდა გავაკეთოთ, როცა სახელმწიფო ერთს ამბობს და ჩვენი გული სხვაგვარად მეტყველებს?
რა უნდა მოვიმოქმედოთ მაშინ, როდესაც გვგონია, რომ რწმენას გვიზღუდავენ?
სიმართლე ის არის, რომ ერთადერთი რამ, რასაც ვერავინ წაგვართმევს, არის რწმენა და უფლისადმი სიყვარული.
ჩვენ შეიძლება წაგვართვან ქონება, საყვარელი ნივთი და სიცოცხლეც კი! თუმცა უფლისადმი რწმენას ვერავინ წაგვართმევს ჩვენივე თანხმობის გარეშე.
მიუხედავად იმისა, რომ კანონი მოგვიწოდებს შეხვედრებისგან თავშეკავებისაკენ, ჩვენი გულიდან ღმერთს ვერავინ გააქრობს.
უნდა დავემორჩილოთ კანონს მანამ, ვიდრე ის არ ეცდება, ჩვენი გულიდან გააქროს უფლისადმი რწმენა.
საბედნიეროდ, ახლა ამას არავინ ცდილობს.
„განსაცდელი, რომელიც გვეწვია, არ არის რწმენის გამოცდა, არამედ ურთიერთპატივისცემისა.
საჭირო არ არის რწმენის თავგამოდება, ახლა საჭიროა ‒ ყოველი ჩვენგანი გავუფრთხილდეთ ერთმანეთს.“
რა შეგვიძლია გავაკეთოთ ჩვენ, როგორც მორწმუნე ადამიანებმა?
ჩვენ შეგვიძლია, ღმერთისადმი რწმენის გამო თავი გავწიროთ, მაგრამ ჩვენ უფლება არ გვაქვს, იმავე მიზეზით საფრთხე შევუქმნათ ერთმანეთს.
ჩვენ შეგვიძლია, დავრჩეთ სახლში და გავუფრთხილდეთ საკუთარ და სხვის სიცოცხლეს.
ჩვენ შეგვიძლია, დავეხმაროთ ჩვენ გარშემო მყოფ ადამიანებს, რომელთაც თუნდაც საკვები არ გააჩნიათ.
ჩვენ შეგვიძლია, დისტანციური ღიმილი ვაჩუქოთ ერთმანეთს, როდესაც არავინ ელოდება ამას.
ჩვენ შეგვიძლია, რაღაც დადებითი ვისწავლოთ ამ მძიმე სიტუაციიდან.
და ბოლოს, ყველაზე მთავარი…
ჩვენ შეგვიძლია, ვილოცოთ ჩვენი ქვეყნისთვის, საქართველოსთვის!
ჩვენი ოჯახისთვის და იმ ადამიანებისთვის, რომლებიც ებრძვიან მძვინვარე ვირუსს.
