ჩემს გულში წვიმდა. ნაცრისფერი გამხდარიყო გულის კედლები. სევდა შემომერია. მენატრებოდა. ძალიან მენატრებოდა. ისე ძალიან, რომ ლამის ტირილი დავიწყე. ავწიე თავი და ვიგრძენი, ცრემლები როგორ ჩუმად მისველებდა სახეს. მე მეგობარი მენატრებოდა და არ მინდოდა ამის აღიარება. არ მინდოდა გამოტყდომა, რომ ორი დღე მეგობრის უნახავად ვერ ვძლებდი. სულ ახლახან არ ვნახე? კი მაგრამ, როგორ შეიძლება, ნოსტალგიამ მაკონტროლოს?! ამას მოჰყვა ფიქრები დიდი ხნის უნახავ ოჯახის წევრებზე, ყველა იმ ადამიანზე, რომელიც ჩემთვის ძვირფასია; მაგრამ ჩვენ გვაშორებდა მანძილი, გვაშორებდა დრო და საზღვრები… ეს კარგად ვიცოდი, მაგრამ თითქოს არ მინდოდა ამის გამხელა. მინდოდა, დამენგრია ყველა არსებული საზღვარი და გავქცეულიყავი, გავქცეულიყავი და კისერზე შემოვხვეოდი ჩემს საყვარელ ადამიანებს. მონატრება და ნოსტალგია იმედგაცრუებაში გადაიზარდა. ყოველ წამს ვამოწმებდი ტელეფონს, იქნებ ჩემს საყვარელ მეგობარს ვახსოვარ, იქნებ დღეს ჩემი ნახვა შეძლოს… მაგრამ არაფერი. თითქოს სწორედ მაშინ დადუმებულიყვნენ ის ჩემი მეგობრები, მე რომ ყველაზე მეტად მენატრებოდნენ. ზუსტად მაშინ აღარავის ვახსოვდი, როცა ყველაზე მეტად მჭირდებოდნენ.
და სწორედ მაშინ, როდესაც ლოგინზე დამხობილი მზად ვიყავი, ხმამაღლა მეტირა, აი, ზუსტად მაშინ ვიგრძენი, რომ უფალმა ჩემი გულის კუნჭულში თავისი ნაზი ხმა გამაგონა: „ჩემო შვილო, თუკი მუდმივად დამოკიდებული იქნები ადამიანებზე და გეგონება, რომ სიცარიელეს ისინი შეგივსებენ, მაშინ შეცდები და გული გეტკინება. დღეს, როდესაც გაიღვიძე, ნუთუ ერთხელ მაინც დამიძახე?“
მე, გაქვავებულს, პასუხი არ გამაჩნდა…
„დღეს საერთოდ დამლაპარაკებიხარ და გითხოვია მშვიდობიანი, სიხარულით სავსე დღე? რა თქმა უნდა, არა.“ ‒ თავად გასცა უფალმა პასუხი თავისივე შეკითხვას. ‒ „შენი პრობლემა, ჩემო ასულო, ის კი არ არის, რომ ოჯახი და მეგობრები გენატრებიან, არა, ეს სრულიად ბუნებრივი და ჯანსაღია; შენი პრობლემა ის არის, რომ როდესაც თავს მარტოსულად გრძნობ, ისევ ადამიანებზე ამყარებ იმედს, მათთან გარბიხარ, თითქოს მათ ჰქონდეთ ყველა პრობლემის გადაჭრის უნარი, თითქოს მათ შეეძლოთ ყველაზე კარგი ჩახუტება. ჩემზე ნაზად და სათუთად თუ ჩაუკვრიხარ ვინმეს გულში? ჩემზე კარგად ნუთუ ეს ვინმეს გამოსდის?“
და მე ვიგრძენი, რომ უფალი ეჭვიანობდა; ეჭვიანობდა, რომ ადამიანებს მივანიჭე პრიორიტეტი; რომ ადამიანები მეგონა ჩემს სიმარტოვესთან გამკლავების წამალი.
„მოიწმინდე ახლა ცრემლი,“ ‒ განაგრძო მან, ‒ „ვხედავ, საკმარისად გიტირია და დაიმახსოვრე ერთი რამ: ადამიანი ღმერთი არ არის, რომ ყველგან იყოს და ყველაფერი შეეძლოს; ადამიანი ღმერთი არ არის, რომ ყველა დაპირებას ყოველთვის და დროულად ასრულებდეს. მხოლოდ მე შემიძლია შენი სიცარიელის ამოვსება და ეგ მეგობრები, შენ რომ გყავს, ჩემი მოცემულია. იმისთვის მოგეცი, რომ უფრო მეტად ბედნიერი იყო. მაგრამ როდესაც ისინი ქრებიან შენი ცხოვრებიდან, ცხვირი არ უნდა ჩამოუშვა, რადგან მე, შენმა მამამ, უხვად ვიცი დასაჩუქრება. ძუნწი კი ნუ გგონივარ, ადამიანების მსგავსად. არ მეშლება საჩუქრების ჩუქება, და ისიც ვიცი, როდის და რა უნდა გაჩუქო, რომ თავი მარტო აღარ იგრძნო. ამიტომ მე შემომხედე, მე მიყურე და ჩემთან ურთიერთობას ესწრაფე. სხვა დანარჩენზე კი ნუ დარდობ. შენს მეგობრებსაც ჩაეხუტები და უფრო მეტსაც იხილავ…“
მე აღარ ვტიროდი. გულის ნაცრისფერ კედლებს ახლა უკვე ვარდისფერი ემჩნეოდა. აღარც სევდის კვალი იყო სადმე. მხოლოდ ერთი, გონებაში ბიბლიური მუხლი წამომიტივტივდა: „თქვენ კი უწინარეს ყოვლისა ღმერთის სამეფო და მისი სიმართლე ეძიეთ, ხოლო ყოველივე ეს [მეგობრები თუ სხვა დანარჩენი] შეგემატებათ.“ (მათე 6:33).
და იმ წამს გავაანალიზე, რომ არასდროს არ უნდა დამავიწყდეს, რომ ჩემი სიმშვიდისა და ბედნიერების წყარო არის თავად უფალი. რომ ღმერთი არის ნომერ პირველი პიროვნება, რომელზეც უნდა ვიყო დამოკიდებული. როდესაც ღმერთთან ურთიერთობაზე უფრო პრიორიტეტული ადამიანებთან ურთიერთობაა, რა გასაკვირია, რომ ხანდახან სიცარიელის შეგრძნება გვიპყრობს. რადგან ვერც ერთ ადამიანთან ურთიერთობა ვერ შეგვივსებს იმ სულიერ ნაპრალებს, რომელიც გვაქვს თითოეულ ჩვენგანს. უფალია მხოლოდ ამ ნაპრალების შემავსებელი.
