… და ეძებს ადამის ძე, ოდესღაც რომ ნეკნი დაჰკარგვია და განშტოებული ნაწილის შენივთებას ცდილობს. შენც მაშინ იწყები, როცა ორად გახლეჩილი საწყისი მთლიანობად შეირწყმება და ხდები სასწაულის ნაწილი, რომელსაც მოვლინება ჰქვია… მერე რა, რომ თვითონ სასწაული სასწაულის არსებობაში ეჭვს შეიტან და თვითონ ქმნილება შემოქმედის არარსებობას დაიჯერებ. კართან ჩასაფრებულ ცოდვას კაენივით დანებდები და ღამეულ გულისთქმებთან სარეცელს გაიზიარებ; ცოცხალი ღმერთის უარმყოფელი საკუთარ ღმერთებს გამოძერწავ და საკუთარ წესებს მოიგონებ; სამყაროს საკუთარ სათამაშოდ წარმოიდგენ და ეგოს მისცემ უფლებას, მოკლას აბელი…
„ყოვლისმპყრობელი“ და „მბრძანებელი“, რატომღაც, ხიზანივით დაემალები საკუთარ სინდისს, რომელიც ისე ჩუმად ხმიანობს, რომ მხოლოდ შენ გესმის და მაინც ექოსავით მოიცავს სამყაროს შენ ირგვლივ… შენ კი გარბიხარ, წელში მოხრილი და დაჩიავებული ცოდვის სიმძიმისგან და ეძებ სიბნელეს, საკუთარი სიბნელეც რომ ზედ მიატმასნო. გენებში ფესვმოდებული ცოდვა უფრო მკვიდრად ითხრის საძირკველს შენში და გეჩვენება, რომ მდევარივით მოგდევს სინათლე…
ულმობელი დრო ჭაღარა მოგონებებს როცა ჩამოგათოვს, როცა სიკვდილის ანგელოზი საკუთარი ჩრდილივით დაგიწყებს დევნას, მაშინ შეჩერდები სულის მოსათქმელად სადღაც წარსულისა და სათუო მომავლის გზაგასაყარზე; ხავსიან ქვაზე ჩამომჯდარი თავს ხელებში ჩარგავ და დაგროვილ ტკივილს ცრემლებად იწვიმებ მიწაზე, რომელსაც „მეტანოია“ ჰქვია.
აცნობიერებ, როგორ მიგიყვანა მონობამდე სურვილმა, ყოფილიყავი საკუთარი თავის ბატონი, თავისუფლების ლამაზად მოხატული აბრის მიღმა კი მხოლოდ ტყვეობა გელოდა და აი, ახლა, გვიან, მაგრამ „არასდროს“ რომ სჯობია, ამოხსენი პარადოქსი და ხვდები, რომ უფლის მორჩილებაშია თავისუფლების მთელი საიდუმლოება.
ცხოვრების სიმძიმისგან დაკოჟრილი ხელებით ცრემლებს იწმენდ და აღარ გარბიხარ; ზიხარ მრავალნაიარევ კვერთხს დაყრდნობილი, საკუთარ შეცდომებზე გაწვრთნილი ალღოთი სამყაროს შარაგზაზე და უყურებ, როგორ ეძებს ადამის ძე, ოდესღაც რომ ნეკნი დაჰკარგვია და განშტოებული ნაწილის შენივთებას ცდილობს…
