სიბნელეში დავეხეტები, როგორც ობოლი, უსახლკაროდ, დახმარების მოლოდინით დაღლილი…
დავიკარგე.
გულაჩქარებული დავეძებ სინათლეს გარშემო, როგორც უდაბნოში მოწყურებული ადამიანი – წვეთ წყალს.
სიბნელეში ექოდ გაისმა ხმა, რომელიც გახდა ნათელი ჩემი სულისა.
– მე გამომყევი…
თვალებს ვაცეცებ, ვეძებ უცნობ ხმას, თუმცა ამაოდ… იმედგაცრუებული დავეცი…
– სად ხარ? ვერ გხედავ.
– შორს ნუ მეძებ, შენი გულის სიღრმეში ჩაიხედე და იქ მიპოვი…
ხშირად, წუთისოფლის ამაოებით იმედგაცრუებული ადამიანები სინათლეს და იმედს შორს ეძებენ, ბოლოს კი მოლოდინით იღლებიან და ეცემიან.
ქვეყნიერებაზე არ მოიპოვება სინათლე, რომელიც გულს გაგვითბობს და სულში მარადიულად იკაშკაშებს.
მხოლოდ უფალშია შესაძლებელი რწმენის ცეცხლის პოვნა, რომელიც დაცემის საშუალებას არ მოგვცემს და ყველაზე ძლიერად შეეხება ჩვენს გულს.
უფალი შორს არაა. ის მუდამ ელოდება, როდის გადავდგამთ მისკენ ნაბიჯს… როდის ჩაიღვრება იმედად ჩვენს გულებში იესოს სისხლის ყოველი წვეთი, რომელიც გოლგოთის მიწაზე დაიღვარა…
უფალი კეთილია და უკუნისამდეა წყალობა მისი!..
თუ გრძნობ სიცარიელეს, ტკივილს და სიბნელეს, გამოსავალს შორს ნუ ეძებ, ჩაიხედე შენი გულის სიღრმეში… სინათლეს იქ იპოვი…
