ყოველ ჯერზე, როდესაც ცის კამარას ვუყურებ, ვფიქრობ, რა იქნებოდა, ადამიანებიც ვარსკვლავები ვყოფილიყავით. ქვეყნიერებისგან მოშორებით მოციმციმე ვარსკვლავები, რომელთა შორეული ნათება ადამიანის ენაზე უფრო მეტყველ თვალებს ჰგავს.
მიყვარს დილით ქუჩაში მშვიდად სიარული და ყოველი გამვლელის თვალების სიღრმეში „ჩავარდნა“.
ხშირად ჩემი გული გრძნობს მათ მზერაში ჩამალულ ტკივილს, შფოთს, ეჭვსა და შურს.
შეგიმჩნევიათ, როგორი ჩამქრალი და სატირლად მოღრუბლულია დარდით სავსე თვალები?
სამაგიეროდ, ბედნიერებით გაბრწყინებული თვალებია მზესავით კაშკაშა.
ყველაზე მეტად კი უფალი განიცდის ჩვენი სულის დარდსაც და სიხარულსაც. ის, ვინც ჩვენს ყოველ დაღვრილ ცრემლს აგროვებს. ის, ვინც ასჯერ გაიღებდა საკუთარ სიცოცხლეს, რათა ჩვენს თვალებში მზეს გამოენათებინა. ხანდახან მგონია, რომ ღმერთი ჩემთან ერთად დადის ქუჩაში და აკვირდება ყოველ ადამიანს, რომელიც არამიწიერი სიყვარულით უყვარს.
არცერთი ადამიანის ბედისწერა არ უნდა იწერებოდეს ცრემლებით. უფალმა ყოველ სიცოცხლეს უბოძა ბედნიერების შანსი.
მიუხედავად ათასგვარი ტკივილით სავსე თვალებისა, ყოველ დილით, როცა ქუჩაში ვსეირნობ, უფალი ადამიანების გადარჩენის გზად მესახება, რადგან ვიცი, რომ ქრისტეს მორწმუნე ადამიანი ყველაზე მეტად ჰგავს ცის კამარაზე საუკუნოდ მოკაშკაშე ვარსკვლავს.
