ზღაპრული ღამე იდგა, სუსხიანი ზამთრის პირველი თვის დასასრულს. დიდხანს ვუყურებდი ბნელი ოთახის კუთხეში განათებულ საახალწლო ნაძვის ხეს, რომლის ყოველ სათამაშოს თავისი ისტორია ჰქონდა. საახალწლო ქუდით და ტკბილეულით ხელში ვიჯექი და დიდხანს ვფიქრობდი განვლილ დღეებზე, თვეებზე…
ბოლოს ოცნებების მორევში სრულიად ჩავიძირე. ახალი წლის ჯადოსნურ ღამეს ნათელ მომავალზე ფიქრი ჩემი უცვლელი ტრადიცია გახლდათ. სასოწარკვეთილი რომანტიკოსივით რეალობას გავურბოდი და გულში ჩაძირულ ყველა იმედს მომავალზე ვამყარებდი. წლების განმავლობაში ჩემი სურვილები იცვლებოდა და იზრდებოდა. ღრმა ბავშვობაში ბრჭყვიალა ფეხსაცმელს და პრინცესას გვირგვინს ველოდი, რომელსაც თოვლის ბაბუას მაგივრად ყოველთვის დედა ტოვებდა ნაძვის ხის ქვეშ. შემდეგ გამიჩნდა მიზანი – გადამერჩინა ადამიანთა სიცოცხლე და ღამით, ძილის წინ ყოველთვის წარმოვიდგენდი ჩემს თავს ქათქათა თეთრი ხალათით, ორქიდეებით სავსე კაბინეტში. ეს ოცნება ჯერ კიდევ ღამის ტკბილ სიზმრად რჩება.
ვცდილობდი, ახალი წლის ღამე დაუვიწყარი და ჯადოსნური გამეხადა. ახლა ყველაზე განსაკუთრებული წლის ბოლო დღე იყო. მიუხედავად ირგვლივ გამეფებული სიკვდილის, ტკივილის და მავნე ვირუსისა, ეს წელი საოცარი იყო ჩემთვის. საამისოდ ბევრი მიზეზი მაქვს და უპირველესს მოგახსენებთ.
ღმერთი! – საოცარია იმაზე ფიქრი, რომ არსებობს მუდმივი ფარი და სულიერი სიმშვიდე ადამიანთა გულებში, რომელმაც დიდი ხნის წინ იფიქრა შენს საჩუქარზე. მარადიული სიცოცხლე – ეს ის დიდებული ძღვენია, რომელიც ყველა ადამიანმა მიიღო. ღმერთის აღთქმა – ეს ღმერთის მიერ დადებული ურღვევი პირობაა, ღვთიური სიტყვა, რომლის მსგავსი არასდროს, არსად თქმულა და ეს ჩვენ, აბრაამის მემკვიდრეებს, უსასყიდლოდ გვერგო.
„რათა გიყვარდეს უფალი, შენი ღმერთი, რათა ისმინო მისი ხმა და მიეწებო მას. რადგან იგია შენი სიცოცხლე და დღეგრძელობა, რათა იცხოვრო იმ მიწაზე, რომლის მიცემაც ფიცით აღუთქვა უფალმა შენს მამებს – აბრაამს, ისააკსა და იაკობს, მათთვის მისაცემად.“ (რჯული 30:20).
წილად გვხვდა იესოს ტრიუმფალური გამარჯვება სიკვდილზე, რაც გოლგოთაზე აღსრულდა, რათა ჩვენც გავიმარჯვოთ მისი გამარჯვებით. ჩვენ გადარჩენის და განწმენდის ღირსნი გავხდით, რაც განკაცებული ღმერთის, უმწიკვლო კრავის სისხლით მივიღეთ. მივიღეთ გზა ცხოვრების, ბრძოლის ჟინი. შევქმენით ლაშქარი ღმერთთან, რათა მან დაამხოს ჩვენი მტერი და წაგვიძღვეს მიუწვდომელი სიმაღლეებისკენ.
ბნელი ოთახის კუთხეში ვზივარ და ვფიქრობ, წელს რა არის ჩემი ოცნება? მინდა, ვიარო სიცოცხლის სინათლით განათებულ გზაზე ღმერთთან ერთად და სარეცელთან მუდამ მასზე ვიფიქრო.
